
- روزی که برای اولین بار دیدمش ، بهترین روز بود واسم.
+ کجا دیدیش؟
- پاییزِ دو سال پیش بود؟ نه نه ، بهار بود. اواسطِ فروردین یا خرداد بود.تو خیابونِ طالقانی دیدمش.
+ چیکار میکرد؟ اصلا در چه حالی بود؟
- تو اون خیابون ، گلفروشی داشت.
یه گلهایی داشت تو مغازهـَش که وقتی وارد اونجا میشدی ، بویِ گلها مستت میکرد.
آره داشتم میگفتم ، تازه کلاسم تموم شده بود و داشتم قدم میزدم که یهو ، از شیشهٔ بیرونِ مغازهـَش ، اونو دیدم!
داشت واسه مشتریش ، چندتا از گلهایِ
مریم رو با روبانِ سفید میبست.
هوایِ تبریز اینجوریه که ، معلوم نیست
دقیقا با خودش چند چنده! اونروزی که
دیده بودمش ، یه پیراهن سفید با پلیور طوسی تنش کرده بود.
انقدر حواسم پی اون بود که نفهمیدم کِی مشتری از مغازهـَش اومد بیرون!
با دستپاچگی دستی به مانتویِ دانشجوییم کشیدم و درِ مغازه رو هُل دادم و رفتم تو.
داشت روی میز رو تمیز میکرد.
چند قدم جلو رفتم و گفتم: ببخشید!
سلام من چند تا گلِ شقایقِ قرمز میخواستم.
سرشو که بلند کرد ، محو چشمایِ عسلی رنگش شدم.
+ ای ناقلا ! نگفته بودی چشماش چه رنگیه ها!! اونم بعد این همه سال!
- حتما یادم رفته بود. وگرنه تو که همهٔ ماجرارو میدونی. تازهـشم علاوه بر محو
شدنم بابت چشماش ، واسه صداشم محو شدم. لامصب صداش شبیهِ اون بازیگره بود هرموقع تو فیلما میبینمش
میگم ، انگاری اون داره از تو تلویزیون حرف میزنه!
بعد از گفتن حرفم ، گفت:
شرمنده خانم! ما گلِ شقایق نداریم.
گلهایِ سوسن ، نیلوفر ، یاسمن ، مریم ، نسرین و نسترن رو داریم.
وقتی گفت که گل شقایق نداریم، دلم
گرفت. رو کردم بهش و گفتم : خیلی ممنون ولی من گل شقایق رو دوست دارم. با اجازه! از مغازه بیرون زدم و رفتم پارک اونور خیابون.
همینجوری ماتم زده نشسته بودم که یهو دوتا کفشِ اسپورتِ سفید و تیپ هم که شبیه(حبیب توی لیسانسه ها)!
وایستاده جلوم با چند تا شاخه گل که عجیب آشنا بودن!
با تعجب نگاش کردم و گفتم:
ببخشید! چیزی شده؟
گفت: معذرت میخوام بابت مزاحم شدنم! ولی خواستم بیام و این چند تا شاخه گلِ شقایق رو واستون بیارم.
ابروهام از شنیدن جملهـش بالا پرید!
گفتم: مگه نگفته بودین ندارین؟! الان اینا چی هستن؟!
با شرمندگی سرشو انداخت پایین و گفت: درست گفتم. تو مغازه گل شقایق نداشتیم اینارم که میبینین از چندتا مغازه اونطرف تر گرفتم و خواستم واستون بیارم.
دیگه واقعا داشتم از حرفاش شاخ در
می آوردم! گلهارو که بهم داد ، کنارم رو صندلیِ چوبیِ زرد رنگ نشست.
از خودش و زندگیش واسم گفت. گفت که مثل خودم دانشجو هست و واسه خرج دانشگاهش تو مغازهٔ گلفروشی کار میکنه. خونشون تو محلهٔ راسته کوچه بود و از اونجا میومد طالقانی واسه کار.
خلاصه گفت و گفت.
بعد از اون روزی که دیده بودمش، خبری ازش نداشتم، برای همین رفتم
به مغازهـش. یه آقای مسنی بود و داشت گلهایِ سوسن رو آب میداد.
وارد مغازه که شدم گفتم: سلام ، روزتون بخیر باشه. اون آقا ، سرشو بلند کرد و گفت: سلام دخترم،جانم بفرمایید! این پا و اون پا کردم واسه پرسیدنِ سوالم ازش.
با خجالت پرسیدم: میبخشید شما از آقای شریفی خبر دارین؟ آخه چند روزی خبری ازشون ندارم و نگرانشونم.
آقای مسن ، مثل اینکه اوستاش بود!
گفت: مگه بهت نگفته اون پسر؟
گفتم: چیو؟
گفت: که دیگه اینجا کار نمیکنه دیگه!
از اینجا رفته. مثل اینکه دانشگاهش
تموم شده و واسه کارآموزی رفته تیهران. وقتی این حرف و اون پیرمرد زد ، احساس کردم یه سطل آبِ یخ ریختن روی سرم. با سری افتاده خواستم از مغازه بیرون برم که یدفعه اون آقا گفت: فقط قبل اینکه بره گفت
این گلهارو بدم به یه دختری! فیکر کنم
اون تو باشی دخترم آره؟
به سمتش برگشتم و پرسیدم: چه گلهایی؟
گفت:چند تا شاخه گلِ شقایق هستش با یک پاکت نامه!
دستم و دراز کردم و گلهارو به همراه پاکت گرفتم و با حالی که شبیه به مرده ها نداشتم از مغازه بیرون زدم.
پاکت و باز کردم. نوشته بود:
«سلام بر دختری که دیدارمان حتی
می شود گفت یک ماه هم نشده است.
خواستم بگویم بابت این رفتن ناگهانیم به تهران عذر میخواهم. میخواستم بگویم امّا ، هر دفعه موقعیتی پیش می آمد و نمیشد.
عزیزجانم! من برای گذراندنِ دورهٔ کارآموزیِ پرستاری چند ماهی یا سالی اینجا هستم(تهران).
پس شاید نتواستم نامه برایت بنویسم یا حتی زنگ بزنم.
ولی این را بدان که هرگز تورا و خاطراتی که در آن پارکِ خیابانِ طالقانی داشتیم ، فراموش نمیکنم.
پس به امید دیدار...»
+ پس اینطوری رفت و تنهات گذاشت!
خب الان چند سال از اون ماجرا میگذره؟
- نارین دوباره شروع نکنا!
+ نه آخه واقعا میخوام بدونم. چند سااااال تو باید بشینی و منتظرش باشی؟
- آخه تو که عاشق نشدی بفهمی که حال عاشق دقیقا چجوره!
عاشق که باشی این چیزا اصلا واست مهم نمیشه...
#گلهای_پژمرده🥀
#میم_عین🍃