اگر تناسخ وجود داشته باشه، یا یه چیزی شبیه به زندگی گذشته، تا حالا بهش فکر کردی؟ مثلاً خود من شاید یه خرس پاندا بودم تو جنگل‌های چین. یا نه! شاید یه شیرینی فروش خوشحال... یه قناد شکم گنده و کچل؟ گاهی به نظر می‌رسه از سال‌های دور میام. شاید پرده روی یه پنجره بودم. از اون پرده‌های نازک و حریری که اجازه می‌دن نور پهن بشه کفِ خونه. وقتایی که خسته‌م حس می‌کنم تو یه قبیله سرخ‌پوستی بودم که جنگ‌های متعدد سرخ‌پوستی به خودش دیده و جنگ و جدال‌های بیهوده‌ی زندگیِ الان ارضاش نمی‌کنه. حتی زمان مدیتیشن، حسم می‌گه شاید خیلی قبل‌ترها یه چیزی شبیه شن‌های کف ساحل بودم که موجودات ریز کوچولو توم زندگی می‌کردن.
...
اما یه زمانی قطعاً آفریننده اسباب‌بازی‌های کوچیک چوبی برای بچه‌ها بودم. شاید... شاید... منی که بوی هیچی رو تو زندگیم به اندازه این دو تا حس نمی‌کنم. بوی چوب و بوی غذا. به نظرم هر چند تا زندگی درمیون، آدم‌ها احتمالاً شبیه به یه شیء می‌شن. یه چیزی مثل دیوارکوب روی دیوار یا سبدِ برنجِ توی آشپزخونه. برنجْ زیادی بی‌هویته اما برای خستگی‌در کردن زندگی‌های قبلی لازم به نظر می‌رسه. نهایتاً اگر خیلی دوست داشتی هویتی شبیه کیسه برنج نداشته باشی، آپشن این وجود داشت که می‌تونستی یه پیکان جوانان گوجه‌ای باشی که هِن‌هِن‌کنان جاده آهار تا تهرون رو همراه صاحب‌ش که یه پیرزن سرحال و قبراق‌ه می‌تازونه.
می‌دونی... بی برو برگرد یه زمانی تو یکی از این کشورهای بلاد دور، جایی حوالی نیوزلند یه صندوق پستی بودم. برای یه جفت پیرمرد - پیرزنِ تنها که منتظر رسیدن نامه بچه‌هاشون از سرتاسر دنیا بودن.
...
اما دوست دارم فکر کنم یه زمانی آوازه‌خون دوره‌گرد بودم، یا حتی یه رقاصِ باله. حتی با فکر کردن بهش هم آدرنالین ترشح می‌شه. شایدم یه زن غٌر غرو بودم که از لنگ ظهر تا شبم به رفت و روب و غذا درست کردن می‌گذشت. آخر شب هم اشتها برانگیزترین بخش غذا رو می‌‌ذاشتم تو بشقابِ شوهرم.
می‌تونستم یه ماشین خسته پارک شده جلوی در باشم که صاحب‌‌م هفته‌ای یه بار بهم استارت می‌زنه تا باطریم نخوابه. اما قصدی هم برای فروشم نداره. با هزار هزار برگ رنگی که روم خستگی در می‌کردن.
قصه‌گو بودم؟ شاید. حتی می‌تونستم معلم موسیقی بچه‌های ده – دوازده ساله‌ی همسایه طبقه بالا باشم. یا شایدم صاحب یه بقالی تو یه کوچه تنگ و باریک - نزدیکِ مدرسه پسرونه که جیغ پسرها من و به چه خبرتونه گفتن همراه یه اخم گنده وا می‌داشت.
احتمالاً یه وقتی هم اون تک درختِ انار تو حیاط سحر اینا بودم. همون که بدون آبیاری منظم، ثمره‌اش انار با دونه‌های قرمز و ترشه... می‌دونی... راستش رو بخوای من از سال‌های دور میام. شاید ساز توی دست یه نوازنده اپرا بودم... قطعاً یه فلوت کلیددار... حتی می‌تونستم یه ساعت‌ساز پیر و تیزهوش یا یه کلکسونر خودشیفته باشم. کلکسیونری که هر روز صبح چک می‌کنه تا روی وسایل‌ش ذره‌ای غبار ننشسته باشه و عاشق اشیاء‌ش هست. اما هیچ تو خودم نمی‌بینم که یه دلخوشی لحظه‌ای باشم. مثلاً یه غذای خوشمزه یا یه برش از کیک شکلاتی
اما شاید یه منتور صلح‌طلب بودم که به مراجع‌هام از زندگی خودم می‌گفتم. اما حتی اگر رویاپردازترین ذهن هم از آن من بود، نمی‌تونستم شبیه یک کرکتر سیاسی باشم. شاید یه کشیش موعظه‌گر اما؟
