کوه

از در که وارد شد،سکوتِ دلهوره آور، فضای نیمه تاریکِ غروب، بویِ تلخی که در خانه پیچیده بود و پچ پچِ لرزانِ پشتِ در اتاقِ خواب،گلویش رو با دو دست محکم چسبید و سرجایش فشار می داد. چند ماهی می شد که حال و هوای خانه آنقدر برایش سنگین و خفقان آور بود، چون آه و ناله ای سرکوب شده که از تهِ گلوی همه کسانی که پا در آنجا داشتند، به شکل غریب و پرخاشگرانه ای به بیرون پرتاب می شد. به اطراف نظری انداخت، چشمش که به تختِ بهم ریخته ی تهِ سالن پذیرایی، سطل سفید رنگی که بوی تهوع می داد و دستمال های کاغذی مچاله شده افتاد، دلش ریخت.آن تخت آهنیِ بدقواره که نزدیک به دو ماه در آنجا، جا خوش کرده بود، برایش نمادِ تغییر در ادامه مسیر زندگیش بود.تغییراتِ سرزده،تغییرات تحمیل شده،تغییرات ناخواسته، تغییراتی که از منشا طبیعت وحشی به سمتش جاری شده بود. به سمت اتاقش قدم برداشت،سینه اش سنگین شده بود و بزاقِ تلخ راه گلویش را سد کرده بود، صداهای آهسته و گرفته ی پشتِ در اتاق که حالا بیشتر به گوش می رسید ،با فشاری که به در نیمه باز وارد آورد به سکوتِ کشید. اولین چیزی که به محض ورود جلوی چشم هایش نقش بست پدر بود. پدری در حال دست و پا زدن و تقلا کردن بر روی تخت که میخواست از جایش بلند شود اما نمی توانست. دید که خواهرش یک دست و مادرش دست دیگرش را گرفته اند و با بُغضی فروخورده و عرقی سرد بر پیشانی برای بلند کردن جسم سرخ شده ای که چون بادکنک، باد شده بود به تکاپو افتاده بودند. پدر سنگین بود، سنگین چون کوه بود، سنگین و با ابهت چون دریا بود، سنگین و پهناور و گرم چون دشت گندم گون وسیعی بود، سنگین بود چون برایش نمادِ هرچیز بزرگ و محکم و استوار بود.چیزی که از پس هرچیزی برمی آید، چیزی که همه چیز می داند، چیزی که هیچوقت اشتباه نمی کند....

خشک شده بود، خشک و مبهوت، مبهوتِ عاجزانه و ملتمسانه، مبهوتِ امیدوارانه از سرپا شدن، از استوار شدن، اما با دیدن چشم های خیس و ناتوان پدر، از هِق هِقی که تا به امروز ندیده بود، از برخواستنی ساده، فرو ریخت. ریزش را از درون احساس کرد.از درونِ بند بند وجودش که از بالای سرش  چون هوایی سرد می پیچد و از زیر ناخن های پاهایش با فشار خارج می شود.

 آری پدر کوه بود اما ریزش کرده بود انگار، ریزش کرده بود در جاده ای که می دانست به کجا ختم می شود. در درونش می دانست، احساسش کرده بود اما نمی خواست که باور کند. خودش را می زد به کوچه علی چپ، به خیالات جذابِ بچگانه، به تعطیلات تابستانِ پیش رو و درآوردن توپ پلاستیکی دولایه ی فوتبال که تو جوب گیر می کرد و پخش و پلا شدن در زمین خرابه ی سرکوچه و خوردن نوشمک های اکبرآقا دور از چشم مامان و ... اما شب ها، شب ها برایش رخِ دیگری پیدا می کرد. شب ها که توی تختش دراز می کشید تا بخوابد، به سقف اتاق که نگاه می کرد،هوای سرد که می پیچید،گریه اش می گرفت. تنها چیزی که به ذهنش خطور می کرد صبحت کردن بود، با خودش، با گوش های ناشنوایی که در آن روزها طاقت شنیدن نداشتند، با خدا. با خدا که حرف می زد، تهِ دلش قرص می شد. صدای مادر،صدایِ عمه ملوک تو گوشش می چرخید، صدای خانم رفیعی تو نمازخونه مدرسه که همیشه از مهربون بودن خداوند می گفت، از دوست داشتن بچه ها می گفت، از دعا کردن و از خدا خواستن می گفت، به یادِ آوردن همه این ها نورِ امیدی را در آن ظلمت شب در دلش روشن می کرد. می گفت که هنوز خیلی کوچیک است، هنوز دلش خیلی چیزها میخواست که زندگی کند، بازی فکری ای که روی جلدش عکس صد ویک سگ خالدار بود، کتاب داستان خاله سوسکه که کنار دکه سرِ چهارراه دیده بود، سی دی های رنگارنگ انیمیشن که هر روز کنارِ آب سردکن  پارک روی زمین ولو می شدند و اون توپِ فوتبال چهل تیکه ای که عکس دیوید بکهام رویش حک شده بود و پدرش را ... اما حالا ، در بامدادِ شب، در سکوت و تنهایی، خیره به سقف اتاق، هجوم افکارِ آزاردهنده که هیچ تناسبی با سن و سالش نداشت، او را از سطحِ آرزوها و دغدغه های کودکانه اش جدا کرده بود.

****

وقتی با صدای زنگ تلفن چشمانش را باز کرد خورشید تازه طلوع کرده بود. در همان لحظه به یاد خوابی افتاد که دیده بود. اینقدر واضح و از نزدیک لمس کرده بود که به محضِ بیدار شدن نمی توانست بپذیرد که رویا بوده است. خواب پدرش را دیده بود که سرو مرو گنده با همان وقار و لبخند همیشگی اش، با سبیلِ کوتاهِ جوگندمی اش در مقابلش ایستاده بود و در دستش همان توپ چهل تیکه ای بود که دلش پیشش گیر کرده بود. یک آن نگاهی به توپ، سپس به صورتِ شاداب پدر، دست هایی که از هم باز شده بود انداخت، با تمام توان دوید، پرید و خود را غرق آغوشِ پدر کرد و تا می توانست فشار داد. کماکان با چشمان نیمه باز، در وهم و خیال خواب سیر می کرد، از خدا بابت اینکه به حرفش گوش داده بود تشکر می کرد.دوست داشت هرچه زودتر از تخت بیرون برود و با ذوقی وصف ناپذیر این مژده را به مادر و خواهرش بدهد. صداها و نجواهای عالم خواب و بیدار در هم پیچ خورده بود که طنینِ جیغِ گوش خراش  خواهرش بندِ  خواب و خیال های قشنگش را برید. در یک چشم بر هم زدن، خورشیدِ تازه طلوع کرده، غروب کرده بود. از سر جایش تکان نمیخورد، شاید می ترسید یا شاید نمی خواست، چشمانش را بست و تلاش کرد دوباره بخوابد، بخوابد تا پدر را سرو مرو گنده ببیند، بخوابد تا مطمعن شود، بخوابد تا خیالش راحت شود، بخوابد تا بدن پدر را اینقدر فشار دهد تا می تواند، اینقدر فشار دهد تا غرق شود، در آغوش پدر غرق شود نه در دنیایی که با صدای جیغ خواهرش به استقبالش آمده بود.

****

نشسته بود با لباس عزایی که پدرش در محرم پارسال برایش خریده بود. لباس مشکی ای که طرح یک نخل سبز رنگ بزرگ با متن یا حسین مظلوم کنارش حک شده بود. دور و برش پُر بود، از آدم ها، گریه ها، گله و شکایت ها، سوال ها و چرا و چگونه ها ...

گله و شکایت هایی از خدا؟؟!!

 از بی رحم بودن دنیا؟!

گله و شکایت از خدا؟!

صدایِ قاطعِ مادر، عمه ملوک، خانم رفیعی در مدرسه و همه و همه در حافظه اش چرخ می زد تا یادآور شود که خداوند چقدر مهربان است و بچه ها را دوست دارد!!!

فهمیده بود انگار، فهمیده بود که خیالی بیش نبود. انگار پدر هم مثل همه چیزهایی که متعلق به او نبود و با نگاهِ حسرت بار از جلویش می گذشت، متعلق به او نبود.سرش را که برگرداند و قابی که عکس پدر در آن جا گرفته بود و میان دو شمعِ سیاهِ نیمه جان می سوخت و یک تیکه پارچه سیاه به شکل اوریب از بالای آن به سمت چپ تصویر فرو رفته بود را با تمام حسرت و کوهی از دلتنگی نگاه کرد. خانه مادربزرگ شلوغ بود. مملو از جمعیت دور و نزدیک که برای تسکین درد دورهم جمع شده بودند و هیاهو به پا کرده بودند. .در آن شب تاریکِ فراموش نشدنی که انگار در ذهنش حک شده بود احساس می کرد چیزی از وجودش کنده شده است و جای خالی اش درد می کند. چیزی که با هیچ چیز پُر نمی شود و پذیرفتنِ سوختن و ساختن با دردی که مرهمش در دنیا وجود نداشت.

کسی احساسِ تنهایی را برایش تعریف نکرده بود، همیشه با ذهنِ کوچکش به این فکر می کرد که تنهایی یعنی اینکه کسی خونه نیست و او می تواند تا هرچه دلش می خواهد با آتاری دستی اش بازی کند اما الان تنهایی را درمیانِ هجومِ آن همه آدم احساس می کرد.

کسی احساسِ درماندگی را برایش تعریف نکرده بود. آن روز که دایی محسن با یک قفس تزیین شده پا به خانه گذاشت، دیدنِ آن طوطیِ سبزِ کوچولو که با چشم های سیاه و درخشنده به او نگاه می کرد، هیچ احساسی را درونش قلقلک نداد. آن روز که کیک تولدش را جلویش گذاشتند و همه کف زدند و برف شادی به هوا باریدند، آن روز که لبه پله نشسته بود و به بچه ها خیره مانده بود که همه بدون برنامه به دنبال یک توپ پوسیده می دویدند.آن روز و روزهای بعد از آن تا به امروز مزه ی شیرینِ هیچ چیز را از ته دل احساس نکرد ...

کسی از دست دادن را برایش تعریف نکرده بود اما از دست دادن را فهمیده بود انگار ...

و دیگر دلش هیچ چیز نخواست ، نه بازی های فکری، نه تمامِ کتاب داستان های دکه سرچهارراه، نه سی دی های رنگارنگ انیمیشن، نه توپ چهل تیکه ای که شب ها خوابش را می دید، نه طوطی سبزِ کوچولویش را، نه تنهایی گریه کردن، نه صحبت کردن و چیزی را طلب کردن، نه خواب دیدن ها و خود را به خواب زدن ها را ...

دیگر دلش هیچ چیز نخواست....

 محمدجواد طاهری