محبوب من، شاید من گم شده‌ام که اینگونه تنها و نرسیده باقی مانده‌ام. شاید برای باقی ماندن در خانه‌ای خالی و تنها دلیلی می‌خواهم که روزها و روزها پشت پنجره زندگی بنشینم و منتظر باقی بمانم. اما من می‌ترسم. می‌ترسم که باران چشم‌هایم تمام رد پاهای پیدا شدن را شسته باشد. یا شاید که عشق در کوچه پس کوچه‌های پیدا شدن گم شده است.
محبوب من، تمام شهر را زیر پا گذاشته‌ام. دیگر ذوقی برای قدم زدن در جایی که صدای خنده‌های تو را نمی‌شنوم، ندارم. من بارها و بارها وقتی به خانه رسیده‌ام زنگ زده‌ام، شاید تو در باز کنی! نامه‌های تو را برای خودم می‌نویسم و از آمدن می‌گویم. من بسیار منتظر مانده‌ام و از رسیدن بی‌وقت می‌ترسم. کسی که قلبش ایستاده است را می‌توان دوست داشت اما قلبْ مرده را چگونه می‌توان خواست؟! من از مرگ در این انتظار و نوش‌دارو پس از مرگ می‌ترسم!
محبوب من، گلایه‌ای نیست اگر تو نیز به مانند من راه رسیدن را گم کرده‌ای! من شب‌ها با ماه صحبت می‌کنم، او نیز ستاره‌هایش را گم می‌کند اما به دنبال آن‌ها تمام شب را در سفر است، از شرق به غرب تمام زمین را می‌گردد تا ستاره‌اش را بیابد. شاید دلیلش همین باشد که در قلب من همیشه شب است تا ماه من مرا ببیند، ماه من مرا بیابد.
محبوب من، آن‌وقت که مرا پیدا کردی، منتظر هیچ باقی نمان، همان‌طور که من تو را روزها در بیداری و خواب یافته‌ام و زندگی می‌کنم! تو نیز مرا زندگی کن! دوست داشتن چیزی بیشتر از زیستن با تمام وجود در قلب آدمی‌ست که تو او و او تو را دوست می‌دارد؟! من تو را در زندگی که به آن مجبورم یافته‌ام اما نرسیده‌ام! من من رسیدن را در رویا و قلبم تمرین می‌کنم تا آن روز که تو نیز مرا در قلبت پیدا کنی! آن‌جا من دیگر مجبور به زیستن نیستم، من برای زیستن با تو در همه جهان‌ها حاضر خواهم بود!
