
مانند پرندهای پر و بال شکسته و از نفس افتاده در میان عابران این شهر شلوغ، گوشهای کز کردهام و با آن بالهای بسته تقلایی بیهوده و از سر ناچاری میکنم تا شاید از گزند عابران و درندگان در لباس دوستی درامان بمانم، اما سودی ندارد. با این حال امید دارم، به آن قلب کریم و مهربانی که دست هر در راه مانده را میگیرد و گوشهای از حریم امنش جای میدهد. این امید است که مرا به تقلا وا میدارد. شنیدهام که او هیچ بال شکسته و در راه ماندهای را از یاد نمیبرد، میدانم که دستان مرا نیز در دستان گرم محبتش جای خواهد داد؛ شاید به همین زودی یا کمی دورتر اما فاصلهای نیست. فاصله بُعد مسافت نیست.