
واقعیت این است زیستن را فراموش کردهام. هر بار قصد میکنم کمی با آنچه دارم احساس راحتی کنم. خیالاتم من را تا آسمان هفتم و رویاهای یک عمر نرسیده، میبرند و این احساس نرسیدنِ بعد بیدار شدن از خیال مرا تا سر حد مرگ، خشمگین و غمگین میکند. دردش آنقدر زیاد است که انگار که همین حالا از پله آخرِ رسیدن افتادهام و روی تک به تک پلهها غلت خوردهام تا به پله اول، سرآغار این همه رفتن، برگشتهام! شاید جایی باشد که این خیالات را از من بگیرد اما مطمئنم در این همه سال که از سر گذارندهام خیلی چیزها را اشتباه یا ناقص فهمیدهام که تقریباً هیچ چیز در زندگی نمیتواند مرا راضی نگاه دارد. راضی نبودن به خودی خود بد نیست اما این گرفتاری که من را به خود مشغول کرده، احساس رضایت را از من سلب کرده است.
بعضی اوقات که به اشتباهات و گذشتهام فکر میکنم به این نتیجه میرسم ما آدمها چه میزان انتخابهای اشتباهی را از سر میگذرانیم که سر آخر، تنهایی و ناکافی بودن برایمان باقی میماند. آنها که در مسیرمان این خوره را در تنمان کاشتهاند، حالا رفتهاند و زندگی خود را میگذرانند. شاید اصلاً به یاد نیاوردند که چه بر سر من یا دیگری مانند من آوردهاند اما ما آدمهای تنها مانده و از بد حادثه با حافظههایی که همه چیز را از یاد میبرد جز جزئیات انگشتان آدمهایی که سرخی سیلی نبودن، رفتن و ناکافی بودن را روی صورتمان جا گذاشتهاند. هنوز هم چند وقت به چند وقت گرما و سوزشاش را روی صورتمان حس میکنیم و تنمان گُر میگیرد. از اینها گذشته حالا ما ماندهایم با مسؤلیت از جا برخاستن و از نو زیستن را یافتن! البته اگر یادمان نرفته باشد در میان سیلاب دردهایمان، هر چه از زیستن داشتهایم را در فاضلاب رفتنها نریخته باشیم و آدمهایی که کمی، حتی کمی، با مهربان بودهاند را از دست نداده باشیم.

من آدم فراموشکاری نبودهام که حالا اینگونه درمانده باشم و از سر خستگی فریاد بزنم، تا آدمها مرا مضحکه کنند و به ضعفهایم بخندند! نه، من اینگونه نبودهام. من هنوز فراموش نکردهام وقتی در غروب خورشید خیره میشوم، میتوانم کمی زیستنِ غمآلود را پیدا کنم گرچه از یاد نبردهام چند نبودن را در شبهای بعد از آن غروب هضم کردهام تا سر پا بمانم. من هنوز هم وقتی باران میبارد، خود را خیس قطرههای باران میکنم و نفس گیرکرده در سینهام را با او در میان میگذارم اما هنوز چشمهایم را از یاد نبردهام زمانیکه در آینه خود را خیره خیره نگاه میکردم تا کمی امید در آن بیابم ولی به جای آن با آب سرد سعی میکردم جلوی اشکهایم را بگیرم. من شاید حالا کمی از قوی بودن، حتی بودن، خسته شدهام! از اینکه به آدمهایی که مرا نمیفهمند، تقریباً همه آنها، توضیح بدهم چرا خستهام! حالا تنها لبخند میزنم و میگویم هنوز میتوانم لبخند بزنم و زیستن را پیدا کنم. این تکراریترین دروغیست که میگویم اما مگر مهم است؟!
شاید هم نیاز است کمی از آدمها کناره بگیرم، بارها به آن اندیشیدهام که شاید باید بروم وقتی دیگر برای آدمها جذابیتی ندارم! شاید آدمها فکر میکنند من بیماری دارم که به آنها واگیر میکند. منتها من فقط میزان زیادی از همه ناامید شدهام! دیگر آدمها آن موجوداتی نیستند که اجازه بدهم قلبم را لمس کنند، هر چند شاید قلبی دیگر وجود نداشته باشد. با همه فراموشیهایم شاید نیاز است دور اتاقم دیواری بکشم و از یاد ببرم من هم انسانم و نیاز دارم لبخند کسانی قلبم را گرم کند. رو راست که باشم نمیتوانم! بارها سعی کردهام! بارها خود را غرقه کردهام اما پس از هر بار چشمانم به دنبال نشانهای گشته تا امید را فراموش نکند. انگار این فطرت بقاطلب نمیخواهد این چیزها را بپذیرد. فرقش این است هر بار تنهاتر و منزویتر به این روند تکراری ادامه میدهم. گویی باید یک بار برای همیشه خود را غرق کنم و یا این ناامیدی از موجودات خاکگرفته را قدر بدانم. کمی در داراییهای بسیارم، که آنها را اندک میپندارم، متوقف بمانم تا به یاد آورم که امید را باید دور از آدمها یافت! باید در موجودی یافت که نیازمند نباشد، همیشه باشد، تو را همانگونه هستی بخواهد و تنها انتظارش قدم برداشتن به سوی او باشد. باید خود را در آن سیلاب دردها تطهیر کنم و زیستن را از نو بجویم، امید را در خود و آفرینندهای بینیاز بیابم!