
روزی میرسد که مرگ به هنگام میرسد، آنجا من منتظرم. مرگ هیچگاه نابهنگام نمیآید. آنجا باید منتظر بود. همیشه منتظر بود. انتظار انگار تمام زندگی را به اسارت برده است.
مرگ در نمیزند، اجازه نمیگیرد اما به وقت میآید. آنجا که دیگر زیستن نمیدانم و یکجا میان واژگان ایست کردهام.
من آنجا وامانده کولهای به دوش و دلی زخم خورده خواهم داشت. کولهام پر است از ندانستن، نرفتن، نکردن و هزار نون قرض گرفته. دلی در دست چپ و چاقویی در دست راست که خون از آن میچکد چراکه هر زخم حاصل انتخاب است میان زخم زدن و نزدن.
مرگ ترک زندگی نیست. خود زندگی است. که اگر نبود هنگامه آمدن را نمیدانست. مرگ نرفته است که بیاید و این ماییم که باور نداریم. میشویم خراباتی در به درِ کوچه پس کوچههای پردرد و چراغانی شده زندگانی. آنجا اشتباه را اشتباه میکنیم. نون قرض میگیریم. اشتباه میکنیم. نون قرض میدهیم. آنگاه کولهای پر نون و پر از جان شیشه کرده میماند که آنها ما را خیره نگاه کنند و ما آنها را. مرگ نگاه نکرده همه را میداند و ما نمیفهمیم و باز نمیفهمیم.
صدای در میآید و من پس از این همه قرار، میترسم. مرگ است در گوشم میخواند پشیمانی را دیگر حاصلی نیست...