
اندوه من، گاه مرگ بهتر از زیستن با حقارت است! گاه آدمی آنقدر در میان خاکیان تنها میماند که نمیداند در زمان سختی به کدامین سو فرار کند! آدمی که در سختی است، مضطر است، فقط به دنبال راهی میگردد که از آن فشار و سختی رهایی یابد. او آدمی را میماند که سرش را با دستانی پر قدرت زیر آب نگهداشتهاند و او برای لحظهای نفس زدن دست و پا میزند. دیگر مهم نیست او چه چیز از دست بدهد، چه چیزها ببیند، اصلاً شاید یک کوسهای یا موجودی درنده تکهای از او را بکند، یا جلو چشمانش عزیزش را از او بگیرد! کسی که مضطر است، ناتوانتر از آن است که بخواهد سوگوار باشد! اضطرار قلب و جانش را مچاله کرده است!
اندوه من، آدمی که پریشان است و در محاصره درندهخویان دندان تیز گیر کرده است، میداند که باید از مهلکه بگریزد، میداند که اگر بماند زنده نمیماند، میداند که هیچ، تقریباً هیچ نمیتواند بکند برای عزیزانش، همنوعانش! آدمی که پریشان است سر آخر یا میگریزد و جان به در میبرد یا میماند و صبر میکند! آدمی که نه میتواند بماند نه میتواند برود، حق انتخابی برایش قائل نیستند، را هیچ نمیتوان نامید. او انگار در یک زندگی نباتی گیر کرده است که یا خود به خود میمیرد یا کشته خواهد شد. او را دو راه بیش نیست؛ یا از همه کس و همه چیز شکوه کند و بگوید این بود زندگی یا از همه ببرد، دهان به کام گیرد و تنها به خالقش پناه ببرد. آدمی که در این زندگی نباتی نمیداند ثانیهی خود یا عزیزانش زنده خواهند بود یا نه را هیچ چیز نمیترساند. امید او تنها به وعدههای خدواند است.
اندوه من، ما را سکوت گرفته، ماتمان برده در برابر این همه پریشانی و درندهخویی، ما انگار خشکمان زده و خود در آن محاصره گیر کردهایم که امیدمان تنها به معجزه خداوندی است. گاهی فکر میکنم کسی میماند که مقابل او بایستم، زبانم بچرخد و بابت تمام این ماتماندگی و ماتمزدگی از او عذری بخواهم؟! اما چه عذری که تنها مشغول به روزمره بودهام!