
آدم اگر نتواند بگوید چه میکشد در روزها، میشود کسی که نمیداند چرا امروز که از خواب بیدار شده است، بیحس است یا جانش در عذابی سخت فرو میرود. خیلی وقتها ما آدمهایی که غمگین، خشمگین یا اندوهگین به حساب میآیم، دردمان همان لحظه شکوفه نزده است. ما روزها و روزها قبل در یکی از کوچههایی که قصد رفتن کرده بودیم، جا نشدهایم، جا ماندهایم. ما همیشه انگار لباسهایی که زندگی برایمان دوخته یا اندازه نبوده و با پارگی کوتاه و بلندش در درون زار زدهایم یا آنقدر بزرگ که در ما زار زده و همه به ما خندیدهاند و دستمان انداختهاند. ما که حالا غمگین و فسردهایم خیلی وقتها اندازه نبودهایم. زیادمان را کم دیدهاند و کممان را نادیده گرفتهاند. همین است که گیر کردهایم و در هر رخداد کوچک و بزرگی دادمان هوا میرود و خود را مسبب همه بدبختیهای روی زمین میخوانیم، بر سر خود و دیگران فریاد غم و خشم سر میدهیم و بعد پشیمان میشویم، میرویم در اتاقمان کز میکنیم و منتظر باران میمانیم. ما انگار یک عمر است در بیابانی سخت و تمام نشدنی گیر کردهایم و خود را منتظر باران دیدهایم. با هر بار جمع شدن ابرها قبل از موعد فریاد رهایی و امید سر دادهایم اما این ابرهای نامهربان رخت جمع کردهاند و رفتهاند بدون آنکه کمی از محبت انتظاری که کشیدهایم را به ما برگردانند. ما زیادی منتظر ماندهایم. در بهار منتظر پاییز بودهایم و در زمستان منتظر تابستان، ما بیوقت و بیوقفه به انتظار نشستهایم! رفتن و دویدن در راههای پر پیچ و خم را از یاد بردهایم و تن شلاق خوردهمان را تنها به نشستن و دوری گزیدن از خطر عادت دادهایم. ما فراموش کردهایم که باران اگر نبارد، دنیا به انتها نرسیده است و شاید چشمه آبی همین حالا زیر پاهایمان جریان دارد که از آن بیخبریم. ما یاد نگرفتهایم به جای آنکه منتظر بمانیم دیگری برایمان لباس بدوزد و به تنمان کند تا هنر دست خود را به رُخ بکشد، خودمان بگردیم، اندازه بزنیم و آنچه با آن لذت میبریم برای خود تن پوش زندگی بسازیم، خواه کاه باشد یا ابریشمی اعلاء.
ما بیش از آنکه باید به غمها و دردهایمان بها دادهایم، آنها را گذاشتهایم لب طاقچه و هر صبح دانه به دانه دستمال کشیدهایم و گذاشتهایم سر جایشان. حتی آنها را درست ندیدهایم و نشناختهایم، کردهایم آیینه دقنمایی که هر روز و هر ساعت به هر بهانه به آنها سر بزنیم. باید یک بار برگردیم به همان محل جرمی که در ذهن ساختهایم، همان کوچه، همان خیابان، رو به رو شویم و پروندهاش را در آتش گریهها و فریادهای رهایی بخش بسوزانیم.