
اتاقم را با سکوت پر کردهام تا از یاد ببرم که چگونه نبودنت را دوام آوردهام. گوشهایم را گرفتهام اما تقلایم به مانند ماهی دور از آب میماند! در تمام روزها و شبهای نبودنت زندگی را سر و ته گذراندهام. بارها مرور کردهام و بیشتر از هر بار سکوت و سقوطم به سوی انتهای مسیرِ تو در توی رویا و خاطرات بیشتر شده است. بارها با خود حساب کردهام کدامین قدم را به سوی تو، کنار تو، اشتباه و ناقص برداشتهام که اینگونه تا اعماق نبودنت سقوط کردهام؟! شاید همین است که این روزهای بعد تو را از آدمها بیشتر فراریم! انگار آدمها را مسافرانی میبینم که نمیخواهم حتی لحظهای مرا مقصد خود بدانند! من انگار آدمی سرگردانم که نمیخواهد کسی به او نزدیک شود اما با چشمانش آدمها را میکاود تا چشمانی آشنا بیابد و خود را در پناه آغوشش آرام کند. هر روز سرمازدگی و تاریکی تنهایی را بیشتر احساس میکنم. تنهایی را شاید بتوان طاقت آورد اما من در این ماندگی بعد از تو در یک غربتی هستم که خود را نیز به جا نمیآورم.