
آدمی میان تمام آدمها همیشه در جست و جو کسی است که گرمی دهد به قلبش، لبخند بیاورد بر لبهایش. از او رویایی میسازد و با او زمان میگذراند. عشق یک آمدنی است که رفتن را بلد است! همه چیز در یک لحظه خلاصه میشود. عدهای تنها همین لحظه را دارند، کسی را عاشق میشوند و دقیقهای نیز کنار او نمیایستند، نه اینکه نتوانند، مجال نمییابند. خیلیها حتی قدم برمیدارند، در آغوش میکشند و فریاد خوشیشان را کرور کرور در گوش خود و دیگران فریاد میکنند. عشق همین است یک ستاره نورانی در شبی سیاه، ستارهای دنبالهدار که هر چه خود را بِکشد روزی خاموش میشود یا نهایتاً میشود نقطهای نورانی میان همهی معشوقهای آدمی و جسمانی که در پهنه سیاه خاطرات جا خوش کرده است. خیلیها همان رویای گرم و شیرین عاشقانه را مزه میکنند و آن را تنها میچشند و چه چشیدنی که اندوه رفتن آن را تلخ خواهد کرد. معدود کسانی هستند که اهل ساختناند! او که اهل ساختن است به جای بافتنیای از رویا و خیال بر تن یار کند، نقشه میکشد و از او نقشی واقعی و پر جزئیات بر دیواره جانش مینشاند. او را به مثابه طرحی میفهمد که یک عمر نیاز به اندیشه و ساخت دارد و هر روز که بیشتر در او عمیق میشود، او را بلد میشود، خطی یا نقطهای به آن میافزاید و آن را کامل میکند. میان طرح هم رنگ هست، هم سیاهی و هم بیرون زدگی از خط معیار، چه اهمیت دارد وقتی او همان است که هست. آدمی زمانیکه کسی را دوست بدارد، هر لحظه در پی دیدن و شنیدن است. در حال ساختن یک بودن نو است. آنها یک عمر را وقت صرف میکنند برای آنکه تک به تک خطها و روشنیهای روح و جان یکدیگر را به آغوش بکشند! دوست داشتن را جز مرگ رفتنی است! نماندن در میدان دوستی فرار است و او که دوست داشتن را برگزیند مگر میتواند از خود فرار کند! نه آنکه آنها یک من واحد باشند و از هم ناگسستنی، آنها میشوند دو من که یک ما تشکیل دادهاند، پازلشان را آنقدر بهم ریختهاند، پذیرفتهاند و دعوا کردهاند که حالا یکدیگر کامل و پیدا میکنند. شاید آدم بارها و بارها عاشق شود اما فقط یک بار میتواند دوست بدارد، هر چه آن یکی دوام بیابد، او نیز دوام پیدا میکند.