
اندوه من، جایی میان سکوت های متوالی جا ماندهام و باران غمانگیز اندوه جانم را به بازی گرفته و رها نمیکند. هر بار که غم مانند سیلی زندگیم را زیر آب میبرد، امیدم به لحظاتی است که در اوقات آرام اندیشیدم و بار زیستن را بر دوش کشیدهام که وقت بحران با اولین باران زندگیم بر باد نرود. اما انگار غم، اندوه، قدرتی دارد که آدمی را به زانو میرساند.
اندوه من، جوانتر که بودم جایی میان آن سکوت و مقاومت روزهای غمانگیز فکر میکردم کسی باید پیدا شود که شاخهای، طنابی بگیرد و مرا برای لحظهای هم شده از این سیل خانمان برانداز نجات دهد. اما هرچه گذشت بیشتر فهمیدم که آدمی تنهاتر از آن است که در شهر خسته از بارانش کسی را داشته باشد تا او را نجاتی باشد. اصلاً این غم، این سیل را فراری نیست و باید خود را به آن بسپاری! شاید این سیل به ظاهر مخرب، وسیلهایست برای شست و شو، شاید اصلاً میآید جاهایی از زندگیات را خراب هم میکند، آدمهایی را از زندگیت با خود میبرد که بیش از حد به آنها مطمئن بودی، اصلاً آنها نباید دیگر میبودند! هر چند این رفتن ها و خراب کردن ها دردش ذره ذره وجودت را به لرزه بکشاند!
اندوه من، جایی شنیدم آدمی که دعای باران دارد، دعای رحمت و خیر دارد، مگر میتواند از خیس شدن، از سختی و رنجهایش رهایی یابد؟! در این جهان هیچ چیز، رسیدن و نرسیدن، بدون رنج و سختی نیست! بارها باید خانهات را آب ببرد و تو از نو آن را آجار به آجار بسازی! شاید شهر تو را خراب کند اما رودهایت را پر آب و زمینت را سیراب میکند. چه کسی میداند شاید در زمینِ جانت بذری است که با همین باران غم، همین از بین برنده، جوانه بزند و تا سالها تو از میوهاش، از سایهاش زندگی بگذارنی! اما میدانی که آن درخت هم همیشه پا برجا نیست مثل تمام بارانها، آفتابها و همه زندگی!