
اندوه من، میخواهم برگردم، بروم به همان جا که بودهام. زاده شدن برای من رنج بوده و هست. از پس روزها و این پیچهای مارپیچِ بزرگ شدن را تجربه کردهام. بزرگ شدن برای چه؟ برای که؟ برای بیشتر فهمیدن، شنیدن و خواندنِ رنج!؟ اندوه من، جای من کجاست در این واماندگی. آنچه برای من است کجاست؟ ایده من کجاست؟ آنچه تنها با من معنا میشود، معمای زندگی چیست جز اینکه بدانم از پس همه این رنج و اندوه، من چیستم؟ اندوه من، هر چند خستهام و دلم میخواهد دور از همه هیاهو به خود برگردم، اما مگر خودِ درون ترسناکتر از بیرون نیست؟ این ترس چه کرده است با آدمی؟ از پس همه اینها زندگی رنج است. دلم برای آنها که مرا میفهمند و روحم را لمس میکند، میسوزد، دل تنگ میشود. به قول پناهی، ما چرا میبینیم، ما چرا میفهمیم، ما چرا میپرسیم...