
گاهی به این فکر میکنم زیستن همین بود که میگذارنم. گاهی غم چنان بر قلبم مستولی میشود که نمیدانم به کدامین سو فرار کنم! اصلا جایی برای فرار و نبودن هست؟! فکر نمیکنم. ما محکوم به زیستن و کنار آمدن با خود و آدمها و محیطمان هستیم. نمیتوانیم از نسب های فامیلی فرار کنیم. نمیتوانم از نو زاده شویم. نمیتوانیم از جسممان فرار کنیم. ما همیشه و در همه حال باید خود را بپذیریم، مراقبت کنیم و بهبود ببخشیم. اما واقعیت همیشه همینقدر ساده و دلانگیز نیست. زندگی رنجیست روز افزون که نمیدانی همین چند ثانیه دیگر چه رخ دادی برای تو دارد. شاید چند لحظه دیگر و یک تماس تو را به عرش برساند یا همان تماس تو را در اعماق اقیانوس تنهایی و غم دفن کند. راستی زندگی و زیستن را چگونه باید تاب آورد؟