
محبوب من، تو را بیش از آنکه بخواهم دوست داشتهام. من نمیخواستم این چنین باشم، عشق تو برای من مانند تیریست در قلب سربازی که اگر بماند، جان میکند و اگر بیرون کشیده شود نیز خون فواره میزند و او میمیرد! من نمیخواستم آنقدر تو را دوست بدارم که دوست داشتنت مرا به حال مرگ برساند. فکر میکردم دوست داشتنت، زیستن را در من زنده میکند. در این جهان که همه چیز را غم گرفته، من به چشمان و لبان تو امید بسته بودم که با هر لبخند بهاری نو در من تحویل کند.
محبوب من، دوست داشتنت تاریخی ندارد که بگذرد و بعد از آن مرا رهایی باشد. تو آمدهای در من خانه کردهای! حال خانه قلب من به باغی میماند که زمینش شخم خورده و در قطعه در قطعه آن گلها و درختان روییده، رودی خروشان در آن جاریست و زیستن را از نو یافته است. تو باعث شدی که من با تو و در کنار تو، خود را خانه تکانی کنم و از نو جهان را بیابم. میدانم که این بهار، نوید پاییز دلتنگی و زمستان دوری و گاه دلخوری را میدهد اما چه باک که گرمای کلمه به کلمه عاشقانههایمان، لحظه به لحظه خاطرات بودنمان، میشود هیزم گرمای زمستان و طولی نمیکشد که بهار دوباره تحویل بودنمان خواهد شد.
محبوب من، آدمی سر آخر میمیرد و قلبش از تپش میافتد، چه نیکو باشد که به عشق و با عشق زیستن بیابد و جان بدهد!