
اندوه من، گاهی زمان متوقف است! نه آنکه ساعت نگذرد و عمر سر نرود! زمان متوقف است که چرا قلبت مچاله است و جانت را اندوهی فسرده کرده است. رفتن آدمها چیز جدیدی نیست. بارها و بارها میشود که آدمها از دست میروند. اما بعضی رفتنها و نماندنهایی که انتظارش را نمیکشی، مرگ را نزدیکتر میکند. جان به در بردن از این توقف و سکته، کار سادهای نیست. آدمها فکر میکنند که گذر کردن کار آسانی است. آنها که این را میگویند قلبشان را جایی به دست باد دادهاند و جز خاکروبهای چیزی باقی ندارند!
اندوه من، زندگی میان دو نقطه رفتن و ماندن است. گاهی میان ماندنها مجبور به رفتن میشوی! خیلی وقتها هم خودت فکر میکنی ماندهای و جا خوش کردهای در قلب کسی اما زمان زیادی است یا تو رفتهای و جا ماندهای یا او رخت جمع کرده و سرمای رفتنش را وقتی خوب دقت کنی در استخوانهایت حس میکنی!
اندوه من، ما با آدمهای زیادی ملاقت میکنیم، خیلیها را ندیده دوست داشتهایم! آنها که کمی از قلب ما را ربوده یا فتح کردهاند، همه آنها را شناختهایم! بدون دیدن روح کسی مگر میشود قلبت را به او سپرده باشی برای تمام مدت! در میان همه این رفت و آمدها، هیچوقت رفتن آنها که جایی در قلب و زندگیمان داشتهاند، عادی نشده است! همیشه زمان متوقف میشود، ما گنگ و لنگزنان هر بار که خواستیم از پس این رفتن بربیاییم، بر زمین ماندهایم! منتها ما همیشه مجبور به سر آخر ایستادنیم، چراکه مسیر رفتن پر از پاییزهایست که باید به امید بهار صبوری کرد، دوید حتی اگر نرسیدن مقدر باشد!