
اندوه من، زیستن را پر از رنج و درد نوشتهاند. من هر چه از این زندگی میگذرانم به جای فریاد از هر رنج، به سکوت بیشتر بعد از هر رنج عادت کردهام. من دیگر روزهاست گریه را به خاک سپردهام! خواب را تا آنجا که بشود به تأخیر میاندازم. شاید نامش را فرار بگذراند اما من این همه را زمانی خواستام که رنج جلویم قامت راست کرده، در بازی بودن و زیستن بارها باختهام، او را به آغوش کشیدهام و مزه تلخ بوسهاش بر جای جای زندگیام را چشیدهام.
اندوه من، هر چند وقت یک بار متوقف میشوم، در این ماندگی بیشتر از قبل خود را درون اتاق سکوت حبس میکنم. مینشینم به حساب که این چند وقت، این همه عمر، را چگونه گذراندهام. بیشتر وقتها این گذر غمگینم میکند. نمیدانم از کمالگرایی آدمیزادست یا واقعاً کیفیت زندگی همه همینقدر کمارزش شده است یا شاید این من هستم که ناخوب میگذرانم. هر بار که نگاه میکنم پر است از اهدافی که دود شدهاند، دوستانی که روزی قلبم برایشان میتپید و حالا با سکته رفتنشان کنار میآیم، خونآبههایی که هنوز از زخمهای کهنه میچکند. روزهای بسیاری در تنهایی گذراندهام و این تنهایی خود خواسته نبوده که از آن لذت ببرم!
اندوه من، عهد کردهام که کمتر فکر کنم، کمتر منتظر باشم. سکوت و تاریکی را بغل بزنم. میدانستم زیستن پر از افتادگیست اما هر چقدر فکر میکنم قرار نبود آدم بودن، زیستن، چنین سخت و تلخ باشد. قرار نبود حداقل این همه نبودن را در زندگیم شماره کنم! گاهی فکر میکنم این همه رفتن را من به حساب دارم و آنها که رفتهااند به حساب خود اصلاً نیامدهاند که بروند. این مرا غمگینتر و سردگمتر میکند.
اندوه من، مرا سکوتیست که جز رفتن و رفتن راهی برای شکستن نیست! آنقدر باید بروم در این جهان تا جایی دوباره متوقف شوم! نه از مرگ یا غم و نه حتی از عشق، باید جایی باشد که متوقف شوم زخمهایم را در آب رود بیخیالی و اشک بشویم، لباسی نو و آهنینتر تن کنم و امید را باز بجویم و باز بجویم، امید را نه برای رسیدن که برای رفتنی از نو! باید گاهی متوقف شد و این بار نه به خود که به تک تک قدمها نگریست!