ویرگول
ورودثبت نام
محمد جواد تقیپور
محمد جواد تقیپورنویسنده، علاقه مند به سینما با رویای بسیار کانال تلگرام: https://t.me/vahmsabz
محمد جواد تقیپور
محمد جواد تقیپور
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

بی‌وقفه رفتن تا کجا؟!

جایی از این همه هیاهو فاصله می‌گیری و به این می‌اندیشی چه میزان از این همه مسیر را به اختیار آمده‌ای؟! آدمی بسیار بوده که حتی راهِ رفتن نمی‌دانسته و مجبور به دویدن شده است! جایی اگر بتواند و بگذارند تا توقف کند. به جای آسودگی باید با اشک خون‌آبه‌های پاهایش را بشوید و درد را به گزیدن لب بگذراند! ما خیلی وقت‌ها در دویدن هم اشک ریخته‌ایم، لنگ زده‌ایم و حتی زمین‌خورده‌ایم ولی مجبور بود‌ه‌ایم که در مسیر بمانیم. ما تنها در چگونه زیستن اختیار داشته‌ایم و زیستن هدیه‌ایست که پیش نیاز همه‌ی سخن بوده است.

کنار آدم‌ها و با آن‌ها بودن هم همین است. خیلی وقت‌ها نمی‌فهمیم آن‌ها که حتی از دور می‌شناسیم چه موهبتی هستند! خیلی‌ها را به حساب نمی‌آوریم چراکه چشمانمان دنبال کسی یا افرادی خاص است! بارها شنیده‌ایم که هیچ چیز بدون حکمت نیست اما باورمان نمی‌شود. در انتهای مسیر بودن با آدم‌ها، فکر می‌کنیم ما برای آدم‌های اشتباهی ذوق کرده‌ایم، احساساتمان سر هیچ خرج کرده‌ایم و فراموش می‌کنیم آن‌ها که به هر دلیلی به زندگیمان راه داده‌ایم بخشی از تجربه زیسته ما هستند. ما بدون آن‌ها چیزی از واقعیت را کمتر می‌فهمیدم یا اصلاً نمی‌فهمیدیم. هیچوقت تکرار اشتباه توجیه‌پذیر نیست اما به جای برچسب زدن به آن‌ها که از مکان امن زندگیمان خارج شده‌اند یا خارجشان کرده‌ایم به این بیاندیشیم ما چه چیز را اشتباه خواسته یا انتخاب کرده‌ایم. کدامین نگاه، کلمه را در او اشتباه خوانده‌ایم! خیلی وقت‌ها کسی یا چیزی را دوست داشتن یا اشتباهمان در انتخاب کردن را دیر فهمیده‌ایم، بیشتر زمان‌ها خودمان را نادیده گرفته‌ایم و از یاد برده‌ایم اجبار و اجبار کسی را عاشق یا دوست نمی‌سازد و گاهی برای رسیدن صبر نداشته‌ایم آنجا که انتخابمان را سنجیده‌ایم، صبر نکرده‌ایم، با اولین طوفان همه چیز را نابود شده انگاشته‌ایم و به پایان سلام کرده‌ایم!

در این مسیر رفتن، زیستن اگر کوله‌ای باشد بر دوش ما باید در هر توقف، در هر واماندگی با رفتن آدم‌ها و نرسیدن به مقصود چیزی از کوله‌مان را به دست خاک بدهیم. وگرنه این دویدن و مداوم رفتن با کوله‌ای سنگین از شب‌ها و روزهایی که نزیسته‌ایم، سوخته‌ایم و از دست داده‌ایم ما را بیچاره و درمانده می‌کند تا از پا بمانیم، نرفتن را بخواهیم، بو بگیریم از یک جا ماندن و تنها منتظر مرگ بمانیم. آن‌ها که مسیری طولانی را رفته‌اند، می‌دانند کوله‌ای سنگین حتی اگر پر از آذوقه باشد مصیبت است! آدمی باید بداند چه می‌خواهد و چه نمی‌خواهد تا سبک سفر کند. سبک از همه وابستگی‌هایی که ما را زمین‌گیر می‌کنند.

رفتنرابطهزندگی
۲
۰
محمد جواد تقیپور
محمد جواد تقیپور
نویسنده، علاقه مند به سینما با رویای بسیار کانال تلگرام: https://t.me/vahmsabz
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید