
محبوب من، بین ما راه طولانی است. تو را آنقدر دور میبینم که اگر تمام روز را برای رسیدن قدم بردارم، عمرم کفاف نخواهد داد. افسوس آنکه ما قراری برای دیدار تعیین نکردهایم! دقیقتر که میشوم به این که میدانم تو کجا هستی مشکوک میشوم! این که تو را یافتهام و روزی دیدهام خاطرهای دور از ذهن به نظر میرسد! میدانم اگر رسیدنی در تقدیر ما نوشته شده باشد شروع دوست داشتنها خواهد بود. اما زمان، دلتنگی، فاصله و نخواستن واژههای کوچکی نیستند. هر کدام ما را دورتر پرت میکنند و هر چه قامت بلند کنم تو را محوتر خواهم دید تا درد تنهایی و نرسیدن مرا بیمار کند و اشک روزی هر نگاهم باشد!
محبوب من، من بیمارم! دوایی برای آن نیافتهام! فراموشی را امتحان کردهام جز اندک زمانی دوام نیاورد. به تمام دلزدگیها، نخواستنها و سیاهی روحت فکر کردهام تا خود را قانع کنم اما آنقدر زیبایی در لبخندت و گرمی در چشمانت داری که نتوانستم حتی یک قدم برای پا پس کشیدن بردارم! خود را در خوابهایم حبس کردهام تا کمتر به تو فکر کنم اما تو را در تک تک رویاهایم دیدهام که در فاصلهای دور لبخند میزنی و تنها یک بار، همان روزهای اول، بود که با تک تک اعضای جانم دویدم، فاصله را قیچی کردم و تو را به آغوش کشیدم. من بارها به امید تکرار همان رویا خوابیدهام اما هر روز فاصله دورتر میشود! همین شد که حالا تا جایی که میتوانم از خواب فرار میکنم و خود را در بیداری غرق کردهام!
محبوب من، من دیگر توانی برای آمدن ندارم، گاهی حس میکنم هر قدم که برمیدارم تو ده قدم از من دورتر میشوی، انگار این آمدن من و رفتن تو فاصله را هزار برابر کرده است! من خستهام از آمدن، تنها آمدن، تو را همیشه دوست خواهم داشت اما دیگر نایی برای دویدن ندارم! ناامید نشدهام اما میترسم که آنقدر که من تو را خواستهام، تو مرا نخواهی! میترسم روزی که تو بخواهی برگردی و به جای رفتن با هر قدم خستهی من، ده قدم به سمت دویده باشی من دیگر آن نباشم که تو بخواهی و تو را از خودم و قلبی که برایت میتپد ناامید کنم!
محبوب من، آمدنت را به تأخیر نیانداز! هر چقدر دیر کنی، در خواستنم مشکوک بمانی و مرا نیابی، زندگی صبر نمیکند! دیر رسیدنت دقایق زیادی از عاشقانههایمان را خواهد کشت. شاید روزی که در من به یقین برسی، دیگر منی نباشد که بخواهی. زودتر بخواه، زندگی صبر نمیکند!