
محبوب من، دقایق بسیاری است که به انتظار یک نگاه تو ماندهام. نه از انتظار آنکه تو مرا بخواهی و این دوست داشتن قلبت را گرم کند. من دوست داشتنت را به انتظار خواستن، به دل راه ندادهام که رد نشدنت از کوچه پس کوچههای قلبم را گناه بدانم.
محبوب من، در این جهان پر رفت و آمد آدمها میگویند او که تو را نخواسته حتی برای لحظهای، رهایش کن. و من در تمام این مدت انتظار در این فکر هستم که دوست داشتنت از سر حماقت است یا اینکه میخواهم حداقل به خودم ثابت کنم واقعاً تو را از اعماق وجود دوست داشتهام! نمیدانم این قلب تا به کی در این انتظار شکیبایی خواهد کرد ولی من میدانم من تو را درست دوست داشتهام. چراکه بخشی از خودم را در چشمان ندیدهات دیدهام.
محبوب من، ملالی نیست از زخمزبانها، نگاهها و قدمهایی که تنها برداشتهام منتها برایت سخت نیست که اینگونه عاشقت رسوا، غمگین و دلتنگ بماند؟! میدانم تو بیش از اینها مهربانی که مرا که نسبتی حتی دور به تو دارم اینگونه ببینی، نیایی و دستانم را نگیری! شاید بیش از آنکه باید روی صبوری و ایستادگی من حساب کردهای! من بیتو هر چه باشم یک عاشق دلتنگم، دلتنگی معشوق بهترین قهرمانهای تاریخ را زمین زده، من که آدمی معمولیام!