
از پا افتاده بود، کنار جاده روی خاک، تکیه به دیوار نبودن داد. خواست گلایه کند تا دمی فراموش کند آنچه از سر گذرانده اما غمِ مانده شده ته جیبش که ناآرامش میکرد را بیرون کشید، نگاهش خیره ماند! نه گرمای هوا آزاردهنده بود و نه مسیر طولانی، تنها، تنها ماندگیِ بو گرفته در انتهای غمهایش نای ایستادن را از او گرفته بود! مسیر رهگذری جز او نداشت، مانده بود بماند و ته ماندهی جیبش را نظاره کند یا برود پی آب معجزهگری که شاید آن ماندگی را بشوید! هر چند شستن آن ته مانده که هر لحظه فزونی مییافت کار آسانی نبود! ماند اما خواست وامانده نباشد، پس کمی به جای بودن، ماندن، تماشاگر شد، ته مانده را تکه تکه از هم تفکیکشان کرد. بر هر تکه لحظهای لبخندی بعد اندوهی چهرهاش را فرا میگرفت! همه را دوباره از سر میگذراند و موهایش تار به تار سفیدتر میشدند. به آخری که رسید، لبخندی زد اما بیمعطلی روگرداند به امید نجات، قطرهای نمکین از مژگانش سرازیر شد، قطره قطره رودی از او دشت بیآب را سبزین کرد! سر که بلند کرد خود را میان بهشتی نادیده دید و همهی آن ماندگی از دستانش زدوده شده بودند، نه به یغما که هر کدام درختی تنومند گشتند! درختانی نه خوفناک و دردآلود از اندوه که از پسِ هر شاخه امید میوه داده بود! از جا برخاست، به راه افتاد تا توقفگاه بعدی راهی باقی نبود!