اندوه من، بعضی آدم‌ها اجناس دروغ‌پروری هستند که برای داشتن آنچه هوا و هوسشان می‌خواهد، حاضرند هزار هزار جان و مال را حلال کنند. آن‌ها گوش‌هایشان را گرفته‌اند که مبادا حقیقت، فطرتشان را قلقلک دهد.
ای کاش به جای گرفتن گوش‌های عقلشان، چشم‌های واقعبینشان و از آن‌ها مهم‌تر خودبینی پوشیده شده بر وجودشان، کمی و تنها کمی به دنبال حقیقت بودند. حقیقتی از جنس نور نه تاریکی مادی.
