
بقلم:محمدجواداسدی گوکی
هرقالی دربردارنده ی قصه ای است.
وهرقصه داستان راستان یک زندگی است؛بافرازها وفرودهایش...
قالی دستبافته ای باجمع اضداداست.
گاهی درمراسم شادی برروی آن جمعی دست افشان وپای کوبان حدیث وصل روایت میکنند.
وگاهی درمجلس سوگ سخن ازفصل...
رنگهایش نیز هم...
قالی،دلبافته ای زپود محنت و تارمشقت است.
روایتگر قصص مردمانی به صفای آب وآینه...
قالی بافته نمی شود.نوشته میشود.
وسعت قالی،فرا و ورای متراست.
قالی،بوستانی که مصون ازخزان است؛
آنچه که آنراپژمرد خزان بی مهری آدمهابود...
اینک گستره ای شده به پهنای کویری بی آب وعلف؛ اما هنوزهم حرمت دارد.
قالی وادی مقدس است.
بایدکفش هاراازپادرآورد...
اینک این است آن وادی مقدس..
فاخلع نعلیک انک بالوادالمقدس طوی
(قران کریم)
.........پ.ن
عکس: سال 1956(64سال پیش،شایددرچنین روزی)
عکاس: اینگه مورات (عکاس اتریشی)
(دخترکان 5ساله ای که زیباترین نقش هارارقم زدند...
اسمشان باقی نماند.
امارسمی ازایشان بر جای ماند که تاهمواره ی تاریخ ،
روایتگر اشک ها ولبخندها است...
مردمانی ازجنس #صبروجبر
به یادشان وبه نامشان؛، یک بی نهایت شاخه ی گل...
??
???????...