معمولاً به این 8 دلیل به روانشناس مراجعه نمی‌کنیم:
1. تصور می‌کنیم هیچ‌کس نمی‌تواند درد ما را آنطور که باید بفهمد! خودم می‌دانم چه مشکلی دارم و درمان هم فقط پیش خودم است!
2. می‌ترسیم با ورود به حالِ خوب توجه دیگران را از دست دهیم (توجه ناشی از دلسوزی)
3. در فرهنگ خانوادگی ما جایگاهی برای مشاور و روانشناس تعریف نشده است! همیشه مشکلات انکار شده و یا با ریش سفیدی حل شده است.
4. برای مشکلاتمان عوامل بیرونی را مقصر و مسبب اصلی می‌دانیم و تصور می‌کنیم به جای کار روی روان خودمان، باید اطرافیان را عوض کرد!
5. یا مشکلات روانشناختی و ارتباطی را به رسمیت نمیشناسیم یا آنها را چنان وحشتناک می‌بینیم و می‌کنیم که هیچ درمانی برای آن متصور نیستیم!
6. برایمان گران است! به بیان دیگر از لحاظ مالی، اولویتی برای هزینه در این زمینه نداریم.
7. شاید در جایی و زمانی به درمانگر مراجعه کرده‌ایم و نتیجۀ دلخواه را نگرفته‌ایم و به همین خاطر دیگر حاضر به مراجعه نیستیم.
8. فکر می‌کنیم حتماً اوضاع باید به حد فاجعه و انفجار برسد تا برایش کاری بکنیم!
پی‌نوشت:
در بسیاری از مواقع مراجعه به درمانگر، می‌تواند رنج‌های ما را چنان کاهش دهد، که حتی تصورش را هم نمی‌توانیم بکنیم!
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
این نوشته‌ها را هم بخوانید:
وقتی هر چه می‌بینیم، خودمونیم!
خودآگاهی چیست | راه‌های کسب مهارت خودآگاهی
