دیدگاه‌های روانشناسان جواب‌های متفاوتی به این سوال داده‌اند. من به جمع بندی همۀ آنها اشاره می‌کنم.
تفاهم به معنی برابری در شدت نیازهای بنیادین است.
هر انسانی دارای پنج نیاز بنیادی است: بقا، عشق ورزیدن، استقلال، قدرت و تفریح.
اگر زوجین نیازهای مشابهی داشته باشند، احتمال ایجاد تعارض در زمینه‌های اصلی و بنیادی به حداقل کاهش پیدا می‌کند.
اگر من نیاز دارم علاقه به همسرم را به صورت کلامی ابراز کنم، اگر همسرم این نوع بیان احساسات را لوس‌بازی و بچه‌بازی بداند، قطعا به جای این که از ابراز محبت من خوشحال شود، خجالت زده خواهد شد.
اگر من به استقلال شدیدی نیاز داشته باشم، احتمالا در تصمیم‌گیری‌ها اصولا نظر همسر خود را نادیده خواهم گرفت و این موضوع باعث رنجش او خواهد شد، فارغ از این که موضوع تصمیم مهم بوده است یا خیر.
این مقاله را هم بخوانید:
معذرت‌خواهی از شریک عاطفی یا همسر چگونه باید باشد؟
نیاز به بقا هم به مسائل مالی و میزان ریسک پذیری یا حسابگری اقتصادی مربوط می‌شود. اگر یکی از زوجین بسیار اقتصادی و اهل پس انداز کردن و دیگری اهل خرج کردن و تفریح باشد، قطعا در این موضوعات به مشکل خواهند رسید و حرف یکدیگر را نیز درک نخواهند کرد، زیرا هر فردی از دیدگاه خود حقیقت را بیان می‌کند. هم تفریح لازم است و هم پس‌انداز برای آینده، چه کسی می تواند بگوید نقطه تعادل کجاست؟
موضوع دومی که در ایجاد تفاهم مهم است، این است که هر شخص بتواند موضوع را از زاویه دید طرف مقابل نگاه کند. اگر یک موضوع اختلافی را از زاویه دید همسرتان بنگرید، قطعا راه حلی برای آن مشکل پیدا خواهد شد.
قاعدتا برای ایجاد توان تغییر زاویه دید و پیدا کردن راه حل، شرط اصلی بیان صادقانه احساسات، نیازها، خواسته ها و … به طرف مقابل است. اگر صرفا بهانه‌گیری یا قهر یا شیوه‌های اجتنابی را اتخاذ کنیم، قطعا راه حلی برای مشکلات پیدا نخواهد شد.
این نوشته را هم بخوانید:
حقوق پايه در يک رابطۀ عاطفی
تفاهم به معنای یکسانی خواست ها، ارزش‌ها و نیازها نیست یا به معنی یکسان بودن شخصیت زوجین یا نبود اختلاف و تعارض نیست.
تفاهم به شیوه کارآمد حل مسئله و رفع تعارضات گفته می‌شود.
زوجی وجود ندارند که هیچ اختلافی با هم نداشته باشند، تفاهم به کارآمدی شیوه حل این اختلافات گفته می‌شود.
این متن را از فضای مجازی برداشت کردم.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
