شاید برقراری ارتباط عاطفی با یک فرد منزوی در وهله اول برای برخی افراد، جالب به نظر برسد. اما با گذشت زمان، این جذابیت جای خودش را به هراس و نگرانی می دهد.
فرد انزواطلب اساسا از ایجاد رابطه عاطفی هراس دارد. او عمیقا می ترسد که مورد انتقاد یا طرد واقع شود. بنابراین دور از شما می ایستند. او از برقراری روابط صمیمانه اجتناب می کند.
فرد منزوی همواره نیاز به "اطمینان دهی" دارد، اما امکان دارد خودش در قبال شما چنین مسئولیتی را احساس نکند.
کمرویی او و هراس از ایجاد روابط صمیمانه‌تر می‌تواند برای شما آزاردهنده باشد. زیرا تمام تلاش ها برای برقراری رابطه را بر گردن خود احساس می کنید.
این شما هستید که با او تماس می گیرید، قرار ملاقات می گذارید و در حسرت شنیدن کلمه‌ای عاشقانه و محبت‌آمیز می‌سوزید. اما او تا جایی که بتواند مسئولیتی در این موارد نمی‌پذیرد.
همچنین ممکن است به مرور زمان تحت تاثیر شکاک بودن و هراس او از اعتماد به دیگران قرار بگیرید.
پس از گذشت مدتی، اعتماد به نفستان به طرز شدیدی کاهش می یابد.
خبر بد این است که چون شما می‌خواهید همراه و همپای او باشید، کم کم روابط سالم اجتماعی و خانوادگی‌تان را به خاطر او کنار می‌گذارید.
بنابراین پس از مدتی، رفتارهای او را که به دلسوزی نسبت می‌دادید، شیوه‌ای کسل کننده و رنج آور تلقی می‌کنید، و این آغاز فرسودگی و فروپاشی ارتباط شما است...
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
