توی روانشناسی یک اختلالی داریم به نام اختلال شخصیت اسکیزوئید یا انزواطلب که اینطور تعریف می‌شه:
بطور کل بی‌تفاوتی و دوری جستن از روابط اجتماعی، ضعیف و خجالتی بودن در کسب تجربه و ابراز احساسات بسیار محدود، الگوی رفتاری این اختلال را تشکیل می‌دهند.
شاید برقراری ارتباط عاطفی با یک فرد انزواطلب در وهله اول برای برخی افراد، جالب به نظر برسه اما با گذشت زمان، این جذابیت جای خودش رو به هراس و نگرانی می ده!
فرد انزواطلب اساسا از ایجاد رابطه عاطفی هراس دارن. او عمیقا می ترسه که مورد انتقاد یا طرد واقع بشه. بنابراین همیشه با فاصله‌ای مشخص از شما می ایسته او از برقراری رابطۀ عاطفی سالم و عمیق اجتناب می کند.
فرد منزوی همواره نیاز به "اطمینان دهی" داره، اما امکان داره خودش در قبال شما چنین مسئولیتی رو احساس نکنه.
از طرف دیگه کمرویی‌اش و هراس از ایجاد روابط صمیمانه‌تر می تونه برای شما آزاردهنده باشه. چرا که تموم تلاش‌ها برای برقراری رابطه رو بر گردن خودتون احساس می‌کنید! یه جورایی کاملاً احساس می‌کنید که گرفتار یک عشق یک‌طرفه هستید!
این شما هستید که با او تماس می‌گیرید، قرار ملاقات می گذارید و در حسرت شنیدن کلمه ای عاشقانه و محبت آمیز می سوزید. اما او تا جایی که بتواند مسئولیتی در این موارد نمی پذیرد.
همچنین ممکنه به مرور زمان تحت تاثیر شکاک بودن و ترس اون از اعتماد به دیگران قرار بگیرید.
و همۀ اینهایی که نوشتم پس از گذشت مدتی، احساس ارزشمندی، عزت نفس و اعتماد به نفستون رو به طرز شدیدی کاهش می‌ده!
بعدش به مرور زمان شما می‌خواهید همراه و همپای اون باشید و حتی روابط سالم اجتماعی و خانوادگی‌تون رو به خاطر اون کنار می‌ذارید!
یا با همین وضعیت ادامه می‌دید و می‌شید کسی شبیه اون و در تلۀ زندگی با اون گیر میوفتید!
و یا با خشم و غم و حسرت ازش جدا می‌شید و احتمالاً باید مدت‌ها درگیر تیمارِ زخم‌های روان‌تون باشید!
به شما توصیه می‌کنم، این توصیه‌ها رو جدی بگیرید، و اگه با چنین فردی در ارتباط هستید، یا در اون تجدیدنظر جدی کنید و یا به یک درمانگر صاحب صلاحیت مراجعه کنید.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
