صبور باش، این نوشته رو تا انتها باید بخونی!
وقتی نابرابری و اجحافی رو می‌بینی، اما سکوت می‌کنی!
وقتی می‌دونی اینجا طرفت نیاز به شفاف‌سازی و رفعِ سوءتفاهم داره، اما سکوت می‌کنی!
وقتی می‌تونی با گفتن چند تا کلمه، مانع جدایی دو تا رفیق یا یک زوج بشی، اما سکوت می‌کنی!
وقتی می‌بینی همسرت برای زیبا و جذاب موندن تلاش می‌کنه و تشنۀ تحسین و تمجید توه، اما سکوت می‌کنی!
وقتی می‌تونی با گفتن دو تاکلمه چراغ امید رو در دل یک نفر روشن نگه داری، اما سکوت می‌کنی!
وقتی می‌بینی و می‌دونی فرزندت الآن برای کسب احساس ارزشمندی و عزت‌نفس نیاز به تشویق داره، اما سکوت می‌کنی!
وقتی می‌تونی با اعتراض درست به یک رفتار اشتباه، مانع از تکرار و تکثیرش در جامعه بشی، اما سکوت می‌کنی!
این آقا یعنی عزیز نسین نویسندۀ ترکیه‌ای در جایی چه خوب گفته:
انسان فقط در قبالِ گفته‌هایش مسئول نیست، در قبال سکوت‌ها هم مسئول است!
گاهی یک جمله، باعث جوشش در درونم می‌شه... این جملۀ عزیزنسین با من چنین کرد!
به نظر من؛ ما مردم فریاد یا سکوت هستیم به جای گفتگو! یعنی اون جاهایی که باید گفتگو کنیم، فریاد می‌زنیم و شلوغ می‌کنیم، تا جایی که شنیده نمی‌شیم!
و یک جاهای دیگه که باز هم باید گفتگو کنیم سکوت می‌کنیم! مثل این مواردی که مثال زدم.
تا حالا شده از سکوتِ بی‌موقعِ کسی عذاب بکشی!
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
