
يک بيمار مبتلا به سرطان در فرايند رواندرمانى میگفت:
سرطان، اختلالات روانى را درمان میكند!
گويى ابتلا به يک بيماری سخت مثل سرطان باعث میشود جزئيات رفتار سايرين و به طور كلی "جزئيات زندگی"، اهميت خود را از دست بدهد؛ چون افراد، خود را در تقابل و رويارو با مرگ میبينند، پس عميقاً درک میكنند كه فرصت كم است.
آنها به جای درگير كردن خود با جزئيات رفتار سايرين و اتفاقات روزمره و متعاقباً دچار اختلالات روانی شدن، كليت و معناى كلى زندگى را میبينند؛ چون فكر میكنند فرصتى برای پرداختن به جزئيات ندارند.
گويى درک گذرا و كوتاه بودن زندگی باعث میشود بيماران دريابند كه حيف است زمان كوتاهی كه دارند را صرف جزئيات بیارزش كنند...
چقدر از اضطرابها و افسردگیها و استرسهای ما ناشى از پرداختن به جزئيات رفتار اطرافيانمان است؟!

تنها تفاوت بيمار مبتلا به سرطان و فرد سالم در اين است كه شخص بيمار، واقعيت گذرا و كوتاه بودن زندگی را عميقا باور كرده، چون در بدنش دليلی برا تاييد آن وجود دارد، اما فرد سالم اين حقيقت را عميقا باور ندارد؛ حتی اگر به زبان آن را تاييد كند.
پس فرد سالم چنان با جزئيات خود را درگير میكند که انگار هزاران هزار سال ديگر برای پرداختن به مسائل مهمتر فرصت دارد!
اروین یالوم