
برای مسیری کوتاه، اسنپ رو باز میکنم و تقاضای ماشین میکنم.
یک پراید سفید تَر و تمیز با رانندهای با لهجۀ ترکی میاد، کمحرف، مصمم و در عین حال صمیمی.
توی اسنپ که میشینم معمولاً برای سنجش رانندۀ و آگاهیام از اوضاع و شرایط روانشناختی مردم، میپرسم «از شرایط کاری راضی هستی؟»
بیشتر رانندگان اعلام نارضایتی میکنند و شروع به ناله و فغان از روزگار میکنند!
اما این یکی با بقیه فرق داشت و حسابی به وجدم آورد.
نه به دلیل اینکه بسیار منظم و پرانگیزه کار میکرد، نه به دلیل اینکه خوب پول در میاورد و نه به دلیل اینکه اعلام رضایت زیاد از کار و شرکت و خودش میکرد، بلکه به این دلیل که صراحتاً میگفت خودم انتخاب کردم و دیگه نق زدن نداره! اگه رضایت نداشته باشم باید تلاشی دیگهای بکنم و کار دیگهای انتخاب کنم!
برام این گوهرِ خودآگاهیاش بسیار ارزشمند بود، اینکه از انتخابگر بودن خودش آگاه بود و کاملاً مسئولیت اش را هم پذیرفته بود و این مسئولیتپذیری باعث موفقیت بیشترش شده بود.
هموطنانی چنینم آرزوست...
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس