
این افراد به دنبال جلب توجه هستند و هر حرفی رو بدون در نظر گرفتن عواقب اون مطرح می کنند تا توجه دیگران رو به خودشون معطوف کنند.
افرادی که دچار اختلال شخصیت نمایشی هستند احساسات خود رو به گونهای که در اون اغراق کمی مشهوده به نمایش میذارند – تمایل دارن به همه چیز نگاهی احساسی داشته باشند – و به دنبال جلب توجه هستند.
وقتی در مرکز توجه نباشند و مدام مورد تحسین قرار نگیرند احساس راحتی نمیکنند٬ میشه گفت احساس آرامش در این افراد وابسته به میزان توجهیه که از سمت اطرافیان خودشون دریافت میکنند.
آنها روابط عاطفی و غیر عاطفی خودشونو بیش از آنچه در واقع وجود داره جدی و پرحرارت می بینند. عموماً با صدای بلند حرف می زنند و لحنشون هم با حالت خاصی همراهه اما اصطلاحاً به ندرت حرف حساب از اونها میشنویم و اظهاراتشون بیشتر تحت تاثیر نظر دیگرانه.

این افراد همدلی کمی دارند و برای بالا بردن جایگاه خود، دیگران رو تحقیر کرده و درصدد از بین بردن آبروی دیگران برمیان.
در معنای دقیقتر کسانی که خودشیفته هستند عاشق تصویری آرمانی و واهی از خودشون هستند. اونها عاشق این تصویر اغراق آمیز از خودشونن چون بهشون اجازه میده تا از احساس عمیق ناامنی که درونشون هست فرار کنن.
بیشتر تمایل دارند دیگران رو سرزنش کنند تا خودشان رو. به شدت حساساند و خیلی بد به کوچکترین انتقادها و مخالفتها واکنش نشان میدن.
افرادی که با خودشیفتهها زندگی میکند اغلب برای جلوگیری از بدخلقی و خشمگین شدنشان به خواستههای آنها تن در میدن.

این افراد هم به دلیل نداشتن مرز برای خود که هنوز از ابژههای اولیۀ خود یعنی پدر و مادر از نظر روانی جدا نشدن؛ برای اطمینان از حس تعلق، هر حرفی رو با اعضای خانواده در میون میذارند، حتی اگه به قیمت از دست رفتن آبروی دیگری باشه.
در انتها توجه داشته باشید این محتوا و محتواهای مشابه دیگر من، تنها اطلاعاتی کوتاه به شما میده و اصلاً مجوزی نیست که به راحتی روی دیگران برچسب بزنیم. برای تشخیص اختلالات روانشناختی لازمه از متخصصین کمک گرفت.
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس