
یکی از عزیزانم برای اینکه به قرارها سرموقع برسد، معمولاً ساعت اصلی خانه را حدود 10 دقیقه جلو می کشد،
تا مثلاً اگر با شما ساعت 4 قرار دارد، ساعت 3:45 دقیقه که راه میافتد، در حقیقت 3:25 باشد و زمان بیشتری داشته باشد.
این رفتار شاید راه حل افراد زیادی برای مواجهه با مشکل دیر رسیدن سر قرار باشد.
اتفافی که میافتد این است:
نوعی دستکاری در واقعیت بیرونی، به جای کنترل و اصلاح واقعیت درونی!
می خواهم بگویم خیلی وقت ها در زندگی دچار این اشتباه رفتاریِ نابالغانه میشویم،
به جای واکاوی و شناخت دقیق علت اتفاقات در درونمان، در وجودمان،
سعی در دستکاری و تغییر آنچه در بیرونمان است، آنچه که حقیقتاً دست ما نیست و در ذات خود هیچ کنترلی بر آن نداریم می کنیم!

به جای اینکه
به ریشههای روانشناختی این بپردازی که چرا از جسمت راضی نیستی، اینکه چرا نقصانهای جسمانیات را به احساس بیارزشی تبدیل میکنی، هزینههای سنگینی برای انواع عملهای زیبایی میپردازی و حتی سلامتیات را به تاراج میگذاری!
به جای اینکه
زمانِ مفید و پُرتوجه برای فرزندت بگذاری و نیم ساعت از صمیم دل برایش وقت بگذاری، هزینههای گزاف برای کلاسها و تفریحاتش میپردازی!
به جای اینکه
ارتباطی باکیفیت با عزیزان دور و نزدیکت برقرار کنی، به چند پیام خشک و سَرسَری اینترنتی بسنده میکنی و میخواهی سَر و تَهش را هم بیاوری!
به جای اینکه
یک ارتباط بیمار را با توجه به درونت و سهم خودت، درمان بکنی، مرتب به طرف مقابل حمله ور میشوی و مقصرش میکنی!
به جای اینکه
متناسب با استعداد و توانمندیهایت، مهارتهای شغلی و درآمدزا را کسب کنی، دست به دامن بازار آشفتۀ سکه و ارز و زمین و دلالیاش میشوی!
به جای اینکه
روی تغذیه و سبک زندگیات تجدیدنظر جدی بکنی، به انواع و اقسام درمانها، رژیمها و جراحیها دل و جان میسپاری!
و هزاران "به جای اینکه" دیگر که میتوانی در زندگیات جستجو کنی و بیابی.
درسته
در همۀ اینها آنچه را رها کردهایم، خودمان و درون و سهم خودمان است
و به آنچه میپردازیم فرسنگها با درونمان فاصله دارد...
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس