
بعد از حدود 15 دقیقه انتظار تاکسی در کنار خیابان و در زیر آفتاب سوزان مرداد، یک تاکسی تمیز نگه داشت.
با خانمی که مقصد مشترک داشتیم ، سوار شدیم.
راننده بر خلاف همصنفیهاش، کولر ماشین رو روشن کرده بود و فضای ماشین خنکی مطبوعی داشت، هم خودش لذت میبرد و هم ما.
بعد از چند دقیقه اون خانم ناگهان گفت: آقا یکم دیگه سیگار میکشیدی!
راننده و ما با تعجب نگاه کردیم! راننده برای اطمینان از اینکه درست شنیده پرسید: بله؟
و خانم دوباره معترضانه تکرار کرد: یکم دیگه سیگار میکشیدی!
تازه اون موقع بود که با کمی دقت، بوی نه چندان تند سیگار در فضای ماشین به مشامم رسید!
بویی که اگه آن خانم نمیگفت، شاید هرگز حس نمیکردم!
راننده خجالت زده لبخندی تحویل داد!
نوشتۀ دیگۀ منو بخون: سگ خانگی هستی یا کوسه؟!
نکتۀ جالبی همون موقع از ذهنم گذشت؛
اینکه ما آدمیان تا چه اندازه اسیر اونچه در ذهنمون میگذرد هستیم!
تا چه اندازه احساساتمون متاثر از ادراکاتمون هست!
من خنکی مطبوع را حس کردم و لذت بردم و اون خانم بوی سیگار رو بویید و اذیت شد و احتمالاً لذت نبرد.
من در این موقعیت نکتۀ مثبت رو دیدم و اون خانم نکتۀ منفی رو دید.
شاید بگی شاید اون خانم به بوی سیگار حساس بوده! باشه، باز هم در نتیجهای که میگیریم تفاوتی ایجاد نمیشه! اون خانم به هر دلیلی خنکی ماشینو نتونست ببینه!
درسته؛
اونچه میبینی، اونچه ادراک میکنی، اونچه قضاوت میکنی و اونچه انتخاب میکنی،
تعیین میکنه که روزگارانت چگونه بگذره!
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس