استادی در جايی می‌گفت:
در رابطۀ عاشقانه‌تان حرمت قهرهاتون رو نگه داريد.
يعنی حواستون باشد كه
چقدر در زندگی قهر می‌كنيد؟
برای چه چيزی قهر می‌كنيد؟
در هنگام قهر چه می‌كنيد؟
و قهرتون چقدر طول می‌كشه؟
اين نگاه، يک نگاه ايجابی و واقع‌بينانه به قهره. چرا؟ چون مگه میشه دو تا آدم متفاوت با هم زیر یک سقف برن و به اختلافات شدید نخورن و گاهی قهر نکنن؟! اصولا یک رابطۀ عاطفی سالم پر از اختلاف سلیقه و نظرهای گاه عمیقه!
اينكه قهر می‌تونه جزئی از يک رابطه باشه منتهی آداب اون بايد رعايت بشه.
اول اينكه به هيچ عنوان نبايد زياد باشد. هرچه كمتر باشد اثرگذاری اون بيشتر میشه.
دوم برای اينكه شرط اول محقَق بشه، نبايد بر سر جزئيات و مسائل و اختلاف‌نظرهای ساده و روزمره زندگی قهر كرد. به بیان دیگه تا تَقی به توقی می‌خوره قهر نکنید!
سوم رفتارهای ما در هنگام قهر بايد بر طبق اصول و ارزشهای از پيش مذاكره شده و تعيين شده باشه.
مثلاً زوجی رو می‌شناسم در هنگام قهر حتماً به هم سلام و خداحافظی و احوالپرسی می‌كنند، يا زوجی كه در هنگام قهر_حتی شديدترين قهرها_هرگز در يک مكان جدا به بستر نمی‌رن!
و در نهايت اينكه مدت قهر نبايد طولانی باشه.
شايد بشه گفت همسرانی كه رابطه‌ای درست و بالغانه دارند اصولاً نمی‌تونن قهرهای طولانی داشته باشند.
پس اگه در رابطه‌تون به راحتی قهرهای طولانی‌مدت می‌كنید حتماً در اولين فرصت به يک زوج‌درمانگر و يا مشاور خانواده مراجعه کنید.
اين نكته رو هم مدنظر داشته باشيد در پيش قدم شدن برای آشتی، بايد تعادل وجود داشته باشه.
برای اين منظور خوبه از لحاظ كمی، دفعات پيش‌قدم‌شدن‌تون رو مدنظر قرار بديد و در مواقعی كه حال رابطه‌تون خوب و عالیه در موردش صحبت كنيد.
قهرهايتان بی‌جان و بی‌رمق ...
محمدجعفر زاهدپور
یک روانشناس
