چرا بلاکم کرد؟
اون قضیه اصلا هیچ ربطی به من نداشت!
چرا باید بلاکم کنه وقتی هیچ کاری نکردم؟
مگه سر اون قضیه من کاری غیر از...
صبر کن! کدوم قضیه؟
مهم نیست؛ مهم اینه که اون بی‌دلیل بلاکم کرده!
کلا سه هفته‌ست که اومده؛ ندیده بودم آدم اینقدر پرو باشه!
کی سه هفته‌ست اومده؟ کی بلاکم کرده؟
مهم نیست کی! مهم اینه که اون بلاکم کرده و من هیچ ایده‌ای ندارم چرا!
موهامو کوتاه کردم.
تمام اسکرینامو حذف کردم.
از سرور لفت دادم.
همه‌شونو ریمو فِرِند کردم و دیگه جوابشونو نمی‌دم.
اکانت پینترستمو حذف کردم.
هر چی که منو من می‌کرد از بین بردم.
الان راحت‌تر می‌تونم تغییر کنم چون دیگه به هیچ کدومشون وابسته نیستم. هر جوری که بخوام می‌تونم بشم و هر کاری دلم بخواد می‌تونم بکنم. می‌تونم بشم همون آدمی که همیشه می‌خواستم.
*صدای آهنگ summit *
با شندیدن این آهنگ از تختش بیرون میاید.
موهامو کوتاه نکردم.
اسکرینامم حذف نکردم. البته خیلی سعی کردم حتی یه بار جدی جدی دیلیتشونم کردم ولی خب دو دقیقه نشده رفتم ری‌استورشون کردم! ولی همینم یه پیشرفته.
اکانت پینرستمو حذف نکردم. حتی دیس‌اکتیوم نکردم.
از سرور لفت دادم (یکی از هزار تا سرور) ولی نتونستم کسیو ریمو فرند کنم یا جوابشو ندم.
هیچی رو نمی‌تونم عوض کنم. هنوز همون دختر بیست و چار ساعته آنلاینم که به طرز عجیبی رو موهاش حساسه و تقریبا از تک تک سوتیایی که همه میدن اسکرین داره. همون دختری که صبح تا شب توی کامنتای ویرگول غرق میشه و بدون اینکه نشونه‌ای از خودش به جا بذاره تک تک تمام مکالماتو می‌خونه.
فهمیدم با تیغ رگ دستشو زده. اونم نه فقط یه بار. با شوخی و خنده بهش گفتم راهای بی‌دردتریم برا مردن هست؛ چرا بی‌خود خودتو اذیت می‌کنی؟ گفت "کیف میده"
پسره رو کلا سه روز میشناسه رل زده. من که می‌دونم یک ماه بعد، دو ماه بعد، نهایتش چهار ماه بعد میاد شروع می‌کنه به فوش دادن پسره.
گند زده به اعتماد بهترین دوستش؛ هنوز دو قورت و نیم که چه عرض کنم، چار قورت و نیمش باقیه. البته اون دوسته هنوز خبر نداره از کجا خورده.
لوس‌ترین آدم قرنو بذاری کنارش کم میاره. سر هر چیزی باید یه مخالفتی بکنه. مهم نیست چطور فقط باید یه جوری به هر چیزی که داره باعث میشه بقیه خوشحال باشن گند بزنه.
اصن براش مهم نیست چطور؛ فقط می‌خواد توجه بقیه رو جلب کنه. چه با توهین کردن به بقیه، چه با کوچیک گردن بقیه، چه با بزرگ کردن بی‌خود خودش، چه با افسرده کردن خودش، چه با… . حس می‌کنم اگه تا صبحم بشینم به "چه با" گفتن بازم کاراش تموم نمیشن.
یه جوری دوروعه که وقتی می‌بینیش شک می‌کنی یه قُل دیگه داره. با خودت میگی امکان نداره این آدم همون آدم باشه ولی همونه.
از همه‌شون متنفرم.
بدترین بخشش اینه که منم همون قدر فاجعه‌م.
بدترین بخش بدترین بخششم اینه که درست مثل تک تک اون کسایی که مثال زدم نمی‌دونم فاجعه‌م.
البته سعی می‌کنم خودمو عوض کنم.
امروز برای بار چهارم رفتم سراغ MBTI. هنوز همونم که بودم. بد از اون همه تلاش و اون همه رفتار عجیب و غریب، هنوز همونم که بودم. هنوز INFJ-T. یعنی بعد از این همه سعی و تلاش برای عوض کردن خودم حتی درصداشونم یکی بود. تنها تفاوتی که تست دو ماه قبل با این یکی داشت این بود که درصد بداهه پرداز- برنامه‌ریز از 53-47 به 54-46 تبدیل شده بود.
MBTI شونزده تا تایپ داره. چرا من بین همه اون 16 تا بدترینشون باشم؟ البته منظورم این نیست که بقیه‌ی تایپا خوبن. فقط شاید از این تایپ بهتر باشن.
وقتی آدم چند روزو با فکر کردن به اینکه چرا یه شخص خیالی که وجود خارجی نداره بلاکت کرده می‌گذرونی و اون جوری به مغزت فشار میاری به نتایجی میرسی که با منطق قبلیت جور در نمیاد. یکی از نتایجش میشه تلاش برای تنفر.
دروغ گفتم. از هیچ کدومشون متنفر نیستم. حتی کسی که وقتی باهاش چت می‌کنم اگه یه بار نگم "ازت متنفرم" روزم نمی‌گذره. حتی از خودمم متنفر نیستم!
چرا با این همه دلیل ازشون متنفر نیستم؟ چرا از خودم متنفر نیستم؟
به صندلی خالی رو به رویش زل می‌زند تا جواب بگیرد. بعد از چند لحظه ناامید می‌شود و از سر جایش بلند می‌شود.
فکر کنم دفعه‌ی بعد فقط نباید بعد از ظهر بخوابم.
