دَرک

+سوال خوبی بود.
-و جوابتون به این سوال چیه؟
+سوالتون مجموعه‌ی بزرگی از متغییرا رو شامل میشه که با توجه به زمان محدودمون نمیتونم کامل توضیحش بدم. پس اگه سوالی دیگه‌ای ندارید جلسه رو همین جا تموم میکنیم.
-فقط یه سوال دیگه.
+بپرس
-چطوری از زندگی جون سالم بدر ببریم؟
+هیچ‌طور.
پایان جلسه

جدیدا پذیرش اینکه دارم توی این دنیا زندگی می‌کنم برام به طرز غیر قابل باوری سخت شده. اگه توی زاهدان زندگی نمی‌کردم عمرا باور می‌کردم که یه عده اونقدر احمق بودن (فرقیم نمیکنه کار مردم باشه یا مامورا یا یه عده اغتشاش‌گری که خودشونو مردم جا زدن) که هشتا مدرسه رو آتیش بزنن.

اگه فیلماش در نمیومد عمرا باور می‌کردم که توی یکی از بزرگترین و معتبرترین دانشگاه کشور اتفاقی افتاده که وقتی روایت میشه یکی کامنت میذاره:

فرار از آلکاتراز
دوبله دیدی یا زیرنویس؟

همین قدر زندگی وقیحانه شده. حتی توی همون فیلمشم محلی که داشت ازش فرار می‌شد زندان بود نه دانشگاه. یعنی قشنگ دو، سه مرحله از همون فیلمش بالاتر داریم زندگی می‌کنیم.

امروز داشتم خیلی جدی به این مسئله فکر می‌کردم. تا حالا هر چی بوده یا کذبای رسانه‌های غربی بوده یا کذبای رسانه‌های داخلی، که هر کدوم اون یکی رو می‌زنه و متهمش میکنه به "دروغ پراکنی". یه چیزی شبیه یه دعوای بچگانه‌ی تلوزیونی که صد در صد تهِ تهِش جفتشون به یه نفر می‌رسن. ولی بعد از فکر کردن بهش یه دفعه همه چی جدی شد.

هشت مدرسه و دوازده بانک در زاهدان به آتش کشیده شدند.

"هشت"، یه عدد تک رقمی زوجه. "مدرسه" هم مکانیه که دانش آموزا توش درس می‌خونن. "هشت مدرسه" یه ترکیب وصفیه. "واو" که بعد از مدرسه اومده واو عطفه؛ وقتی ازش استفاده میشه که قرار باشه به دو تا گروه جدا یه نقش رو توی جمله بدیم. دوازده یه عدد دیگه‌ست. هر چند مثل هشت زوجه ولی تک رقمی نیست. بانک جایی که مردم اکثرا سرمایه‌هاشونو میذارن. (البته جدیدا که بخاطر تورم خیلی به صورت نقد کسی سرمایه گذاری نمیکنه). "دوازه بانک" هم یه ترکیب وصفیه. "زاهدان"، شهریه که توش دارم زندگی می‌کنم. "آتش" یه چیز داغه که وقتی آدم دستشو می‌بره سمتش احساس درد و سوزش میکنه. "کشیده شدند" هم یه فعلِ سوم شخصِ جمعه.

مفهوم تک تک کلمات جمله خیلی واضحه ولی به محض اینکه اینجوری توی جمله سر هم بندی میشن یه جمله‌ی شدیدا نامفهومو میسازن. درک اینکه بعد از چند روز تعطیلی برای مدرسه حاضر شی و وقتی به در مدرسه برسی به یه مشت خاکستر بر بخوری، حداقل برای من، غیر ممکنه. درسته مدرسه رو دوست ندارم ولی خاکستر شدنش یه مقوله‌ی کاملا جداست.

اینکه بفهمی تمام سرمایه‌ای که توی یه بانک داشتی به باد رفته و سوخته حتی از اون هم غیر درک‌تره. اینکه بفهمی مغازه‌ای که سال‌ها خون دل ریختی براش، خاکستر شده. اینکه بفهمی یه نفر رفته نماز، برنگشته و...

بنظر شخصی من، اکثر سایتای ایرانی مضخرف و بدرد نخورن. حداقل اونایی که من تا حالا استفاده کردم. بنظرم این خیلی وقیحانه‌ست که نمی‌تونم گوگل رو باز کنم و از اون وقیحانه‌تر اینکه که حتی ویکی پدیا هم باز نمیشه. هرگز فکر نمی‌کردم "طرح اینترنت ملی" واقعا بخواد اجرا بشه. بیشتر شبیه یه پروپاگاندای به تمام معنا بود که قرار نیست هرگز اجرا بشه.

خیلی دوست دارم راجع به مقوله‌ی "گرایش جنسی" تحقیق کنم ولی فعلا بخاطر محدودیتای نت نمی‌تونم. برام سواله که آیا میشه گرایش جنسی رو انتخاب کرد یا حتی با توجه به محیط کوچیکترین تاثیری روش داشت یا نه؟

این چند وقت سر بحث اعتراضا یه عده میان می‌گن "اول حجاب اجباری رو می‌خوان بر دارن بعدم لابد می‌خوان همجنسگرایی رو آزاد کنن!"

حقیقتا درک درستی از این مسئله ندارم که چرا یه نفر برای گرایشش باید مورد تمسخر قرار بگیره حتی، چه برسه به اینکه گرایشش یه جرم باشه.

دروغ چرا؛ حقیقتا خودم "دو جنسگرایی" رو گرایش نمی‌دونم. بنظرم احمقانه‌ست که یه نفر به هر دو جنس گرایش جنسی داشته باشه. شاید بخاطر اینکه مغزمو از عهد بوق آوردم ولی بعید می‌دونم.

رسم طبیعت توی انسان اینه که یه فرد مونث با یه فرد مذکر جفت بشه؛ این بزرگترین توجیهیه که میشه برای مخالفت با LGBTQ زد. ولی بنظرم از ریشه غلطه. بخاطر اینکه اولا انسان توی کدوم کارش طبق رسم طبیعت عمل کرده که بخواد توی این مورد بخصوص بکنه؟ و دوما، اگه گرایش جنسی توسط خود شخص انتخاب نمیشه پس میشه گفت همون "طبیعت" خواسته اینجوری باشه.

چند وقت پیش قرار شده بود کتابخونه‌ی کانون پرورش فکری رو ببندن. خیلی ناراحت شدم. اینم میشه گفت یکی دیگه از خبرای ناامید کننده‌ و غیر قابل درکی بود که توی این چند وقت شنیدم.

بنظرم نحوه‌ی آموزش و کلا، جوِ کانون پرورش فکری خیلی خوبه. کاش مدارس این مدلی بود. خیلی چیزا توش از اون حالت تابو بودن در اومده بود و محیط نسبتا سالمی داشت.

چند وقت پیش وقتی داشتم به خاطرات کانون فکر می‌کردم یادم افتاد که اونجا بهمون راجع به تجاوز گفتن. هیچ وقت یادم نمیاد توی مدرسه راجع به همچین چیزایی بحث بشه.

یاد شواهد تناسخ افتادم. می‌گفتن خواب دیدن یه نشونه از نتاسخه. بنظر خودم قبلا ایده‌ی احمقانه‌ای بود. چون امکان نداره توی زندگی قبلیم جایی زندگی کرده باشم که از آسمون تیر بباره ولی کم‌کم دارم به این نتیجه می‌رسم که خیلیم غیر ممکن نیست؛ فقط غیر قابل درکه.

پینترست نداشتن وقتی می‌خوای پست ویرگولتو منتشر کنی به وحشتناکیه اینه که کلماتتو ازت بگیرن. الانم حس میکنم کلماتو ازم گرفتن. قدرت درک این یکی رو هم ندارم که نمی‌تونم برم توی پینترست و بعد از سه ساعت گشتن یه عکس در خور پیدا کنم.