
تموم شد.
آخرین جلسه پایه نهم…
تموم شد و رفت…
سریع تر از اون چیزی که فکرش رو میکردم
اگه سخت بود، غر زدیم. اگه ساده بود هم غر زدیم. هر چی بود تموم شد.
امروز روز فرخندهایه. روزی که میدونم تمام فرصتایی که همیشه به امیدشون بودم و منتظر رسیدنشون بودم گذشتن…
روزی که شیرینه تمام شدنش ولی ته گلوم میتونم تلخی حس کنم. تلخیه تمام درسایی که نخوندم. تلخیه اون کلاسایی که حواسم تو ویرگول بود. تلخیه عید نوروزی که هیچ کار نکردم…
دیگه مهم نیست. تا تابستون چیزی نمونده.
هرچند دلم دو هفته فرجه میخواست ولی الان همون سه روزم برام زیاده. فکر نمیکنم بخوامشون.
بین منو تابستون فقط نوزده روز امتحانی مونده. روزایی که سادهتر و سریع تر از همیشه قراره بگذرن.
روزایی که قراره دوستامو ببینم
روزایی که قرار با هم از مافیا بازیای ته کلاسی یاد کنیم…
شیرینه ولی نمیدونم چرا مزه بغض میده
انگار قرار نیست تکرار شه
انگار دیگه این ته تهشه
یه بار یه نفر بهم گفت خوبه دیگه از سال بعد تو هم میای تو دور کنکور. یکم دلگیر شدم… ولی حالا که دارم فکر میکنم بد نیست یکم با کتاب و دفترام خلوت کنم…
شاید اونا چیزای مهمتری از غر زدنای من برای گفتن داشته باشن…
شاید با خودتون بگین که این خُله برای تمام شدن مدرسهش ناراحته
در جواب باید بگم آره واقعا هستم…
ولی چیز شیرینیه. میتونی با داشتن یه صفت خُل بودن بودن از هزارتا تهمت دیگه جلوگیری کنی…
پریروز روز شیرینی بود. دیروز حالم خیلی خوب بود. یه جوری که اگه بهم میگفتن فقط یه رویاست باور میکردم. امروزم همون قدر خوبم. ولی حس میکنم لیاقتشو ندارم. حس میکنم سهم شادی یه نفر دیگه رو دارم میخورم! همه چی زیادی خوبه. اونم دقیقا بعد از وقتی که فهمیدم واقعا خوب نیستم و ذات کثیفی دارم! حس میکنم این همون آرامش قبل از طوفانه. خوشی قبل از غم بزرگ. شادی قبل از افسردگی. بیشتر از اینکه از حال خوبم لذت ببرم به فکر حال بدیم که در انتظارمه! انگار با شاد بودن حال نمیکنم…
ولی چه میشه کرد. منم دیگه، عوض نمیشم!
