به هر حال باید از قفس میاوردیمش بیرون. یه دختر -حتی نادختر- چقدر میتونه تنهایی و زندگی مصنوعی رو تحمل کنه؟ دیگه وقتش بود ناتاشا وارد یه دنیای جدید بشه.
برخلاف هر روز بعد از بیدار شدن، نیاز نبود تا منتظر بمونه ویندوزش بالا بیاد؛ اونقدری برای این اولین روز مدرسه جدید هیجان داشت که با فکر کردن بهش، برق از سرش میپرید. البته استرسم داشت. اونم نه یکم، خیلی! حقم داشت. چون مدرسهای که قبلا میرفت، فقط برای راهنمایی بود. برای همین مجبور شده بود مدرسهشو عوض کنه. و نت از دوستاش جدا شده بود. حداقل این چیزی بود که بهش گفته بودیم!
حتی اگه دلمون میخواست بازم نمیتونستیم حقیقتو بهش بگیم. برای هر کسی، حتی اگه یه انسان نباشه، پذیرفتن این حقیقت که کل زندگیش تا الان فقط یه شبیهسازی بوده، سخته و شاید حتی سختیش، غیر قابل تحمل باشه. و ما نمیتونستیم ریسک نابود شدن ناتاشا رو قبول کنیم.
بر گردیم به حال؛ نت از اون آدمای اجتماعی نبود. بیشتر تو خودش بود. حتی توی راهنمایی ترجیح میداد بیشتر گوش کنه تا حرف بزنه. یه درونگرا بود. برای همین وقتی وارد کلاس شد و یه جای خالی توی ردیف آخر پیدا کرد خوشحال شد. این خوشحالی رو با یه لبخند ملایم ابراز کرد.
ولی فقط چند دقیقه بعدش، لبخند هلال طورش از بین رفت و حالت چهرهش جوری تغییر کرد تا برازندهی اون قطره اشک شوری که از گوشهی چشمم پایین میوفتاد باشه.
دلیل ناراحتی ناتاشا ساده بود. اشکش بخاطر دادی که سرش کشیده شده بود؛ ریخت. پسر نود کیلویی قد کشیده که مسئول کشیده شدن اون داد بود با دیدن اشک نت شوکه شد. به این چیزا عادت نداشت. عوضش عادت کرده بود هر چیزی که میخوادو توی لحظهی اول بگیره. هیچ کس دنبال دردسر و دعوا با گریگوری نمیگشت.
ولی ناتاشا هر کسی نبود. میشه گفت اصلا "کسی" نبود. برای همین واکنشش متفاوت بود. مدرسهی شبیهسازی شده برای نت نرمال بود. و خب نرمالم اینه که انسان "انسانیت" داشته باشه و به بقیه احترام بذاره؛ برای همین هیچ وقت یه قلدر بالای سرش نیومده بود تا روز اول مدرسه رو براش زهر مار کنه!
توی اون لحظه گریگوری داشت با این فکر میکرد که چرا اشک یه دخترو در آورده. آخه بخاطر یه صندلی؟! مونده بود که اگه معلمی بیاد و ناتاشا رو در حال گریه ببینه قراره چه بلایی سرش بیاد. ذهنش خالی شده بود. هرگز توی همچین موقعیتی قرار نگرفته بود.
+هی چرا… چرا داری گریه میکنی؟ ناراحت شدی؟!
-آره
+فَـ… فقطــ… میخواستم جایی بشینم که همیشه مینشستم و خب تو سر جام بودی. اینکه گریه نداره!
ناتاشا بیپرده و رُک جواب داد: "ناراحتم کردی. من تازه به این مدرسه اومدم. نمیدونستم اینجا جای توعه. و خب انتظار نداشتم توی روز اول مدرسه با تمام استرسی که دارم یه نفر بخاطر اینکه سر جایی که پارسال نشسته بود نشستم سرم داد بکشه."
نت وسایلشو جمع کرد و بدون اینکه حرفی بزنه به سمت صندلی خالی ردیف دوم رفت اول از یکی از دانشآموزایی که نزدیک نشسته بود پرسید تا مطمئن بشه که جای کسی نیست. نمیخواست دوباره سرش دادی کشیده بشه. البته وسط راه، ببخشیدِ زمزمه طور گریگوری رو هم شنید.
نت قلب بزرگی داشت. البته منظورم از قلب بزرگ اون استعارهی غیر منطقیِ "مهربون بودن" نیست. منظورم اینه که اون واقعا قلبش بزرگ بود. دلیلش بر میگشت به خلقتش.
سیستم گردش خون انسان خیلی پیچیده بود و تکثیر کردن جهتدار سلولای بنیادی برای پیاده کردن اون همه پیچیدگی خیلی سختتر از چیزی بود که با دستاوردای فعلی بشه توی اون آزمایشگاه انجامش داد. برای همین ناتاشا یه سیستم گردش خون متفاوت داشت و لازمهی اون سیستم گردش خون یه پمپ (قلب) بزرگتر بود.
ناتاشا و پدر مادر دروغینش هر روز بعد از مدرسه یه گفت و گوی دلنشین راجب اتفاقات توی مدرسه با هم داشتن. ولی اون روز ناتاشا با گفتنِ "مدرسه خوب نبود. نمیخوام راجبش حرف بزنم." قبل از شروع شدن مکالمه، تمومش کرد.
نت چند ماه اولو تنها بود. حتی یه نفرم نبود که زنگ تفریحا رو باهاش بگذرونه. یه جورایی عجیب بود. چون توی تستایی که ازش گرفته شده بود، باوجود اجتماعی نبودنش، برای دوست پیدا کردن مشکلی نداشت. همیشه یه عضو اصلیِ یکی از اون اکیپای چند نفر بود.
انتظار داشتم بالاخره یه نفرو پیدا کنه ولی هر بار که سعی میکرد با یه نفر حرف بزنه با یه قیافهی کاملا بی احساس مواجه میشد. قیافههای بیاحساس برای ناتاشا غیر قابل تحلیل بود. رسما هیچ چیزی نمیتونست ازشون بفهمه. البته این بخاطر مغز متفاوتش نبود؛ چون مغز تنها قسمتی از بدن نت بود که موفق به ساختش توی آزمایشگاه نشده بودیم. برای همینم از مغز یه جنین نه ماهه بعد از مرگش برای کامل کردن نت استفاده کردیم. یه مغز که هنوز هیچ اطلاعاتی روش ثبت نشده بود.
درک احساسات بقیه یه مهارت اکتسابی بود و توی زندگی نت بهش یاد داده شده بود آدما وقتی شادن میخندن، وقتی ناراحتن گریه میکنن و... . ولی هیچ وقت با نت دربارهی یه صورت پوکر فیس حرف زده نشده بود. چند بار آزمایش کردیم. هیچ دو نفری تحلیلشون از یه قیافهای که نه میخنده و نه گریه میکنه، یکی نبود. پس مجبور شدیم از پروسه کارمون حذفش کنیم.
درست روز اول مدرسه بعد از امتحانات ترم اول نت یه دعوتنامه روی میزش پیدا میکنه. دعوتنامه از طرف گریگوری بود. تنها مکالمهی اون و نت همون نیمچه مکالمهی اول سال بود و غیر از اون نت فقط رفتار مریض گونهش با همکلاسیاشو دیده بود. برای همین اولین حدسی که در رابطه با دعوت نامه زد این بود که یه شوخی خرکی مخصوص نت پشتش قایم شده.
نت علاقه ای نداشت تا بذاره بخاطر سادگیش ازش سو استفاده بشه و توی دام این پسره بیوفته، پس به محض دیدن دعوتنامه از جاش بلند شد و به سمت ردیف صندلی ته کلاس رفت. همون طوری که دعوتنامه رو توی هوا تکون میداد با صدای اروم و رسا گفت: ”جریان این دعوت نامه چیه؟”
دختری که درست روی صندلی جلویی اون پسره نشسته بود به سمت اون پسره چرخید: ”اونم دعوت کردی؟ فکر کردم قراره فقط خودمون باشیم نه تمام بی عرضه های کلاس!"
گریگوری یه نیمچه لبخند زد و نجوا کرد: ”نگران نباش اگه نت بیاد بهمون خوش میگذره”
بعد رو به نت کرد و توضیح داد: "یه جشن کوچیکه! برای تموم شدن ترم اول. هر چی نباشه زنده مونده جلوی این دبیرا کار هر کسی نیست و واقعا جشن لازم داره!"
ناتاشا کل شبو راجع به اینکه به جشن بره یا نه فکر کرد و حتی راجع به این مسئله با مامانشم مشورت کرد. مامان نت بر اساس حرف روانشناس پروژه پیشرفت و خیلی محتاطانه بدون اینکه پیشنهادی بده تصمیمو به خود نت واگذار کرد. در نهایت نت تصمیم میگیره به اون جشن بره. تصمیمی که متاسفانه به نفعش تموم نمیشه.

خیلی وقته داستان ننوشتم؛ اینم چند وقت پیش نوشتم هی گفتم بذار هر دو قسمتشو با هم منتشر کنم و نه منتشر می کردم نه حال داشتم بقیه شو بنویسم. امشب منتشرش کردم که برم بقیه شو بنویسم؛ بهتره یکم برگردم به همون فضای داستان نویسی.
پ.ن: شیپ کامیاب و ساتو بنظر شما هم خیلی کیوت نیست؟ :")))))))))