
سلامی به سردی انگشتان یخ کرده ام!
شاید باید کمی با هم رک حرف بزنیم و پشت ادبیات تمیزی که برای فرار کردن از دنیای واقعی استفاده می شود قایم نشویم. شاید زمان آن رسیده که سرمان را از صفحه مانیتور بیرون بیاوریم و یک لحظه را، یکی از همان هایی که به سرعت از جلوی چشمانمان رد می شوند و هر بار با گذرشان به ما می فهمانند که چقدر در گیر انداختنشان عاجزیم، را زندگی کنیم.
شاید هم حال زمان آن است که بپذیریم چیزی به نام "زندگی" وجود ندارد. باید قبول کنیم که حتی در کارتن ها و انیمیشن های دیزنی هم بعد از آن پایان خوش و خوشی ابدی که راوی با صدای دلنشین اعلامش می کرد داستان ادامه داشت. شاید باید با آن نگاهی که نویسنده مجموعه مدرسه افسانه ای به داستان سیندلا نگاه می کرد به دنیا نگاه کنیم. شاید همان به اصطلاح "خوب ها" در داستان، "بد ها"ی دنیای حقیقی باشند.
شاید هم باید چشمانمان را ببندیم و نگاه نکنیم. به مردی که لنگ میزند نگاه نکنیم و نخندیم. به گربه ای که آن طرف خیابان دنبال چیزی برای خوردن می گردد چشم غره نرویم و به دستان یخ زده مرد دست فروش نگاه نکنیم چرا که همین نگاه حس ترحم را بر می انگیزاند.
پ.ن: انگار واقعا نمی خواید آینده ویرگول گونو بنویسید گران قدران! :|
پ.ن2: یه پست هست که خیلی دوستش داشتم بین تمام پستایی که تا حالا تو ویرگول دیدم از این یکی خیلی خوشم اومده گفتم بگم شما هم بخونید اگه دوست دارید!
این پست جناب باغستانی:
*Do any thing you want in the right way!