مثل همیشه داشتیم با هم حرف می‌زدیم. حال و احوالا تموم شد و سکوت شروع به جیغ کشیدن کرد. تحمل کردن جیغ سکوت هر لحظه سخت‌تر می‌شد و با فرار کردن حوصله (!) وضع بدتر شد. بالاخره اون پیش‌قدم شد و مکالمه رو ادامه داد.
-خب بیا سوال بپرسیم مثل صندلی داغ
+باوش تو اول بپرس
-خب… اگه بهت بگن تا آخر عمرت فقط میتونی از یه رنگ استفاده کنی چه در خرید چه در نقاشی و چه در هر چیز دیگه چه رنگی رو انتخاب میکردی؟؟
+نمی‌دونم شاید سفید
-کور میشیا؟؟
+چرا کور بشم؟
-سفیدی چشم رو میزنه بعد از نیم ساعت دیگه تو خودت نیستی بعد از دو ساعت بیهوش میشی از سر درد اگه پاشی بازم سفید باشه همینجوری هی بیهوش میشی آخر از سر درد میمیری
+واو خیلیم باحال
-باحال؟؟
+شاید!
-یه سوال دیگه اگه مجبور باشی یک نفر به جز خانوادت رو از مرگ دسته جمعی نجات بدی کیو نجات میدی؟؟
+شاید یکی از همکلاسیای قدیممو
-خوبه؛ بزرگترین ترست چیه؟؟
+اصن ترس بزرگی ندارم.
-یعنی چی؟؟ همه یه ترسی دارن!
+خب من ندارم.
-ارتفاع؟؟ آب؟؟ تاریکی؟؟ تنهایی؟؟ مرگ؟؟
+از هیچ کدوم نمیترسم.
-حتی از مرگم نمیترسی؟؟
+نه
-مطمئنی؟؟
+آری. من مرگ بیاد خودم جفت میرم سمتش!
یه تماس چشمیه خیلی کوتاه بینمون برقرار شد. دستشو به سمتم دراز کرد. یک ثانیه هم طول نکشید تا دستشو بزاره رو گلوم. شروع به فشار دادن کرد. جایی که دستش با گلوم تماس داشت درد می‌کرد و تشخیص اینکه پوست اون قسمتم داشت قرمز می‌شد خیلی سخت نبود. اولش فک کردم یه شوخیه. ولی وقتی به چشماش نگا کردم فهمیدم که اصلا باهام شوخی نداره. نگاهش سرد و قوی بود. انگار نه انگار که این، همون آدم شوخ‌طبع بود.
فشار دستش هر لحظه بیشتر می‌شد. سعی کردم حرف بزنم. کلمات به زور از حنجره‌م خارج می‌شدن. حرف زدن درد داشت. پس کوتاه ترین کلمه ای که می‌شد رو برای به زبون آوردن انتخاب کردم.
+بسه
ادا کردن درست این کلمه کوتاه هم حتی سخت بود و صدایی که در نهایت از حنجره‌م خارج شد به بلندی حرفایی بود که توی شب‌بیداریای غیرقانونی زده می‌شد. هیچ واکنشی به حرفم نشون نداد و محکم تر از قبل گلوم رو فشار داد. خواستم دوباره تکرار کنم تا از اینکه شنیده مطمئن بشم ولی دیگه انرژیه کافی برای این کارو نداشتم.
چند ثانیه گذشت و من داشتم برای نفس کشیدن هم تقلا می‌کردم. هنوز همون نگاه سرد توی چشماش بود. انگار نه انگار داشت یه نفرو خفه می‌کرد. حتی خشمی هم توی چشماش نبود که بگم داره انتقام چیزیو میگیره. خیلی خونسرد، انگار داشت یه کار عادی مثل چیدن برگای اضافه یه گیاه می‌کرد.
خون به مغزم نمی‌رسید. سرخ شدن صورتمو احساس می‌کردم. آخرین نفسایی که برام باقی مونده بود رو صرف این کردم که دستامو تکون بدم و خودم دورش کنم. نیاز به گفتن نیست که منی که نفسم در نمیومد نمی‌تونستم با اون رقابت کنم. از اولش یه مسابقه‌ی شکست خورده به حساب میومد.
دیگه فک نمی‌کردم یه شوخیه. فک نمی‌کردم قراره دست از این کار برداره و مطئن شده بودم چن ثانیه تا آخرین نفس عمرم فاصله داشتم. ترسناک بود. اینکه ببینم مرگ جلوی چشممه ولی نمی‌تونم جلوشو بگیرم، اینکه تو چشمای کسی که به عنوان دوست می‌شناختمش و الان داره حکم مرگمو اجرا می‌کنه. اینکه هیچی بعد از مرگم قرار نبود ازم به جا بمونه.
مرگ به طرز عجیبی یه دفعه ترسناک شده بود. با نگاهم بهش التماس می‌کردم تمومش کنه ولی انگار نگاهمو نمی‌دید. دیگه مطمئن بود آخرین نفسمه. درست در لحظه‌ای که کاملا نامید شده بودم و تقلا برای نفس کشیدن رو تمام کردم دستشو از روی گلوم و با همون نگاه سرد بهم زل زد.
-حالا چی؟ هنوزم میگی ازش نمیترسی؟؟
