روباه مثل همیشه جلوی در خانه کمین کرده بود. این بار دسته‌ای از گل‌های رز سفید که به گمانم از بوته‌ای که خانه صدایش می‌کرد آورده بود، در دست داشت. با چشم‌هایش مظلومانه نگاهم کرد و گل‌ها را سمتم گرفت. دست رد به سینه کسی زدن از انتخاب‌هایم نبود.
دستم را دراز کردم تا گل‌ها را بگیرم. طعنه‌های پسربچه شروع شد. هر کار می‌کردم حرف‌های طعنه آمیزش همراهم بود. بخشی از زندگی‌ام شده بود. روزهای اول طعنه‌هایش دلگیرم می‌کرد، اما حال مانند صدای تیک تاک یک ساعت برایم بی معنا شدند، بهشان عادت کرده بودم. منصف باشیم همچین بی‌دلیل هم طئنه نمی‌زد. به کارهای احمقانه‌ام طعنه می‌زد، به مادام به یک روش گول خوردنم، اما چه کسی به صدای تیک تاک ساعت که یادآور گذر زمان و وقت‌های هدر رفته و فرصت‌های از دست داده است اهمیت می‌دهد؟
رزها را از دست روباه گرفتم. خاری، بافت‌های انگشت کوچک دست راستم را پاره کرد و در آن فرو رفت. دردش سوزناک بود. جیغ را در گلویم خفه کردم. بغض راحت جلوی بیرون آمدنش را می‌گرفت. نگاهی به روباه انداختم که با لبخندی شیطانی به آستین با خون رنگین شده‌ام چشم دوخته بود. دسته‌گل را از دستم قاپید و فرار کرد. خار را از انگشتم بیرون کشیدم.
همسایه با غرهای همیشگی‌اش در خانه را به دیوار قدیمی کوبید و وارد کوچه شد. با حرف‌های گستاخانه‌اش مرا محکوم کرد. محکوم به ضعیف بودن. محکوم به احمق و نفهم بودن. محکوم به جرمی که شاکی‌ای نداشت. او مرا مقصر بلاهایی که به سرم می‌آمد، می‌دانست. بی‌خبر از آنکه تو بار‌ها بخاطرش سرزنمش کرده بودی باز هم همان حرف‌های همیشگی را در سرم می‌کوبید.
"Miya"
