میدانست آخرین روزهای عمرش به زود فرا میرسند، اما هیچ انتظار نداشت اینگونه برای کشتنش آدم اجیر کنند تا با بیرحمی آخرین نفسهایش را از اون بگیرند. سال پیش به بهانهی آن چند اندک روزی که زندگیاش زودتر شروع شده بود پانزده روز عمرش را کوتاهتر کردند. میگفتند اینگونه برای همه بهتر است، این گونه آنان که بهشان خدمت میکرد شادتر میشدند. او نیز قبول کرد. نمیدانست که آنان را با قول دروغین دیدن یکدیگر از او دور کرده بودند. اما امسال قرار نبود با حرفهای دروغین خام شود؛ امسال قرار بود تاب آورد و بجنگد. نمیگذارد عزیزانش چون سال قبل از دستش بدهند.
در همین افکار بود که چند مهاجم به سمتش حمله ور شدند. با اولین نگاه شناختشان. کرونا و دار و دستهاش بودند. از هر طرف به سمتش حملهور شدند. سعی میکرد با حرکات تند از ضربات آنان فرار کند اما تعدادشان آنچنان زیاد بود که بعد از چندی، از فرط خستگی و شدت ضربات به ستوه آمد. در آن هنگام مهاجمِ اصلی، کرونا، دستبند فلزی سردی از جیبش در آورد و دستان گرم تابستان را بست.
چند روزی از آن ماجرا گذشت. کرونا، تابستان را در دخمهای کوچک و تاریک به زنجیر کشیده بود. هر از گاهی مدرسه نامی به آنجا میرفت و شنکجهاش میکرد، گرچه حالش خوب نبود اما تاب میآورد. چند باری پیروانش، تیر و مرداد، برای نجاتش تلاش کردند اما هر دو را به تیر باران بسته، کشتند. تنها امیدش به شهریور بود. تازه کار نچسبی که برخی جاسوس پاییز میخواندنش.
در فلزی زندان باز شد و پاییز همراه پیرو ارشدش، مهر، به داخل قدم گذاشت. با چشمان آتشین رنگش نگاه بیرحمانهای به تابستان انداخت. گلویش را صاف کرد و لبخند مصنوعی بر لبش نشاند: "اینجوری برای همه بهتره. من بدرد بخورتر از توام. تو تمام وقتشونو تلف میکنی!"
نگاهی سرشار از تاسف کرد و با گاهش به مهر علامت داد. مهر سر خم کرد و چاقویی فلزی را به سمت اربابش گرفت. پاییز چاقو را گرفت و بدون ذرهای دلرحمی به سمت تابستان قدم برداشت. صدای ضربهی بلندی به گوش رسید. در فلزی بار دیگر با صدای قژ باز شد و هیئت شهریورِ دست و پا چلوفتی نمایان شد. همین که چشم شهریور به پاییز خورد، سر خم کرد. سپس نگاه عاری از تاسفی به تابستان انداخت و در کنار مهر جای گرفت.
بعد از تمام آن شایعات، تابستان حتی برای یک لحظه هم به شهریور شک نکرد. با خود میگفت "این همون بچهی دست و پا چلوفتی و رو اعصابیه که برای پیرو من شدن لَهلَه میزد. امکان نداره جاسوس باشه!" اما همین اعتماد مطلقش کار دستش داد و به این روز انداختش.
مهر، خنجری فلزی از جیبش در آورد و خیلی ناگهانی در دل شهریور فرو کرد. خون قرمزش سرازیر شد. به زمین افتاد. نیمه جان شده بود اما هنوز نفس میکشید. پاییز به سمت تابستان قدم برداشت و سلاح سردش را زیر گلویش گرفت. نجوا کرد: "از آخرین لحظات زندگیت برای دیدن مرگ کسی که بهت خیانت کرده استفاده کن!"
اشک در چشمان تابستان جمع شد. شاید شهریور جاسوسی کثیف بیش نبود، اما زمانی که تابستان به آن نگاه میکرد همان پیرو دست و پا چلوفتی و نچسبی را میدید که لبخند مرموز کجی داشت و همیشه از وظیفهاش فرار میکرد.
پاییز به چشمان سبز تابستان نگاه کرد و با لبخندی شرورانه و لحنی زننده گفت: "دیگه کافیه" سپس با کمک سلاحش گلوی تابستان را درید. همزمان پیروش، مهر، با ضربهای به قلب تاریک گشتهی شهریور کارش را تمام کرد…

پ.ن: دلم مدرسهی حضوری میخواد ??♀️?