-سرمو آماده کن
+چرا میخوای این کارو باهاش بکنی؟ بزار خوش بگذرونه یه کم تازه حالش خوب شده
-ازت نظر نپرسیدم سرمو آماده میکنی یا نه؟
+نه!
-پس برو کنار تا خودم انجامش بدم.
+حداقل بگو چرا داری این کارو باهاش میکنی
-وقتی یه نفر مریض نیست و میاد بیمارستان باید باهاش چی کار کرد
+باید ردش کرد که بره
-و اگه بار ها بیاد هی ادعا کنه مریضه؟
+خب شاید مریض باشه واقعا. باید یه چکابش کرد.
-میگم مریض نیست
+خب باید ردش کرد دیگه
-هر بار ردش میکنی دوباره میاد
+خب بیاد نمیشه که به آدم سالم دارو تجویز کرد!
-میشه!
+آره زندگیشم تباه میشه!
-زندگیش تباه نمیشه بابا. نهایت با این سُرُما یکم حالش بد میشه. امید به زندگیش میاد پایین. همه چی براش بی معنا میشه. برا همه چی عذاب وجدان میگیره. و یه چن تا عوارض دیگه که خیلی مهم نیستن.
+زندگیش تباه نمیشه اینجوری؟
-قطعا نه!
...
-اون چیز حال بد کنو بده بریزم تو سُرُم
+لعنتی به اندازه کافی خود سرمه زندگیشو داغون نمیکنه؟
-میخوام یاد بگیره دیگه بی خود نیاد اینجا
+بعید میدونم زنده بمونه که بخواد برگرده :/
-بعید ندون از این هیچی بعید نیست… ندادیش بهم!
+بگیر
-حالا اون فقط یه ذره توهم تنهایی نیازه و صد میلیگرم تنفر از خود…
+میخوای رسما امید به زندگیشو بپوکونی!
-بابا این از اول امید به زندگی نداشت وگرنه بخاطر بخاطر خوب دادن امتحانش نمیومد اینجا!
+چی؟ بخاطر خوب دادن امتحانش اومده اینجا؟
-آره :/ میگه امتحانمو خیلی خوب دادم و حالم خوب نیست! :/
+عجب
-حالا بده اون لعنتیا رو…
+الان چی بهش اضافه کردی؟
-یه محلول برا یاد آوری خاطرات بد.
+یه چیز بود…چرت و پرتای افکارو جای خاطره جا میزد از زندگی نامیدت میکرد…اونم بریز تا تکمیل شه
-عا آره! اون محشره…
