یک

در مرحله‌ای از زندگی که فکر می‌کنم بیشتر به سرما گرمای روزگار مربوط باشد تا سن و سال، به این نتیجه می‌رسی که آدم‌ها را به صورت بخش بندی شده نگاه کنی، نه سیاه و سفید مطلق. آن‌ها را به خاطر وجه تاریک وجودشان پس نزنی، ببینی آن روشنی باقی مانده آیا می‌تواند قسمتی از وجود تو را هم گرم کند یا نه. بعد به همان اندازه برای آن رابطه مایه بگذاری. کاملا طرد نکنی و تماماً تمنا نباشی.
شاید درک می‌کنی که خودت هم آن خورشید عالم تاب نیستی که همه از فیضت بهره ببرند. یا شاید هم آنقدر با چراغ  گشته‌ای گِرد شهر و انسان نیافتی، ترجیح می دهی با همان وجه نسبتا آرام و دوست داشتنی آدم‌ها رفاقت کنی.