دو

غروب‌ها ترجیح می‌دهم ماشین را بگذارم و با مترو بروم سر کلاس. این کار برایم تبدیل به یک نوع تفریح و دلخوشی کوچک شده. خیلی از داستانها توی همین خیابانها و قطارها خلق شده‌اند پس باید جای جالب توجهی باشند. جایی که می‌توانی از خودت بیرون بیایی و به آدم‌های اطرافت بپردازی. حالت نگاه‌ها، موهای بسته یا پریشان و تماشای عشق‌های نورسته با شاخه گلی در دست یا دستی بر دوش... گوش دادن به مکالمات مسافران با هم. چه اشکالی دارد؟ داستان واقعی آدم‌ها که لااقل بهتر از تماشای سریال‌های آبکی پلتفورم هاست.
بچه که بودم دفتر نقاشی‌هایم پر می‌شد از تصویر آدم‌ها. روی دیوار اتاقم نقاشی آدمها، اسباب بازی هایم فقط آدمک‌ها...انگار من موجودی فرود آمده از فضا بودم که آدم‌ها برایش عجیب و جالب باشند. بخواهد بشناسدشان، کشفشان کند و دوستشان بدارد. هنوز هم گاهی همان بچه ده ساله می‌شوم. اما فقط گاهی...به اندازه یک بلیت تک سفره.


@MitraLayeghNotes