از دور بودنِ آدمها از هم خوشم نمی آید.
اینکه هریک از دیگری دور و جدا باشیم. یا دیدن صورت غمزده ی دیگری درحالیکه میدانیم رازهایی را از ما پنهان کرده ست؛و چیزی از درون او را می رنجاند.
اینجور وقتها ای کاش میشد همان لحظه سر صحبت را باز کنم؛و بپرسم هی فلانی!چه شده است؟!و چه چیز تو را اینطور آشفته میکند؟
(که این کار را خواهم کرد! در فرصت مناسب البته!)
از دیوارها خوشم نمی آید. به ما حریم شخصی میدهند؛این خوب است. اما علاوه بر این نکته ی مثبت؛آیا میتوانیم منکر این شویم؛که میتوانند ابزاری برای این هم باشند،که خودمان را بیشتر در تنهایی خودمان زندانی کنیم ؟
میدانی،این سکوت را لجام گسیخته تر میکند،از آنچه حقیقتا هست. تنهایی را سنگین تر میکند. و تحمل دردها را سخت تر.
بنظرم یک دیوار بعنوان چیزی که هست؛از انجام این وظیفه ش خشنود میشود! میدانی چه میگویم؟ منظورم این است که بعنوان یک دیوار؛در حالتی بهترین دیوار بوده ای؛که توانسته باشی بیشترین جدایی را ایجاد کرده باشی!
شاید مدال افتخاری هم دریافت کردی! به هرحال تو کاری سخت انجام میدهی!
بنظر میرسد دیوارها میتوانند در رقابتی بر سر اینکه کدام اشیاء بی رحم ترین هستند؛جایگاه خوبی برای خود داشته باشند! به این فکرکن! خودت را جای آنها بگذار! میتوانستی برای تمام عمرت بین کسی و دیگرانی جدایی بیندازی؟
و هرروز صبح که از خواب بیدار میشوی دوباره خودت را همان جای قبلی ببینی؛باادامه ی همان کاری که دیروز انجام داده بودی! دیروز و هرروز دیگر پیش از آن.
میتوانم این را بگویم که اگر روزی قرار بود انتخابی داشته باشم مبنی بر اینکه کدام شیء را برگزینم؛تا مثل غول چراغ جادو،روحم را در آن محبوس نگاه دارم؛هرگز دیوار را انتخاب نخواهم کرد.
این بنظرم از سخت ترین کارهای دنیاست.
