وقتی به این فکر میکنم که اشیاء،همگی جایی دورتر همچنان وجود دارند؛تمام اجسامی که از من دورهستند،اما همچنان وجود دارند؛ تمام خانه ها،خیابان ها،ماشین ها و چراغ های راهنمایی. همگی همچنان در همان جای قبلی به زمین چسبیده،درحال نگریستن به هرچیزی هستند.
روزها شب میشوند و شب ها روز،ابرها در آسمان حرکت میکنند،کودکان سوار بر دوچرخه ها از کنارشان عبور میکنند،
آدم های عصبانی هم همینطور،آدم های خوشحال هم همینطور.
تمام آن هایی که بالاخره خبری خوش که مدت ها منتظرش بودند به دستشان رسیده،تمام آن هایی که از چیزی ضدحال خورده اند!
آدم هایی که هنوز دارند فکر میکنند باید برای زندگی چه کارکنند؟،آدم هایی که از هیچ چیز راضی نیستند،آدم هایی که برای رسیدن به سرکار دیرشان شده.
همه.
و اینطور فکر میکنم. که اشیاء هم "آن ها" میشوند. کمکم هم را دربرمیگیرند و جزئی از هم میشوند. مثل آنکه خیابان ها روح ها را درخود ذخیره کنند؛مثل آن که خمیرهای رنگی را درهم مخلوط کنیم؛ تا در آخر یک رنگ بشوند!
بله؛اجسام و آدم ها.
و هرکدام هم در اندازه ظرف معنای خود قطره ای از ما را در خود جای داده اند؛ این مرا کمی غمگین میکند. نه نه،بیایید روراست باشیم؛ این خودش جوانه ی دلتنگی ای ست،بسیار سنگین تر از آنکه با واژه ی "کمی" بتوانم آن را در دایره ی تعاریف بگنجانم!
این البته خنده دار است! اینکه گفته میشود پیشرفته ترین موجودات هستیم! میدانید،انتظار نمی رود به یاد اتاقک کوچک خالی از تجملمان کیلومترها دورتر بیفتیم و بغضمان بگیرد!
