مشکل حل شده بنظر می آید. اما پارچه ی دامن فکرم،امروز به تیغ خارهای سوالی جدید گیرکرد.
" فکر نمیکنی تو خودت را با آن مشکلات میشناختی؟"
منظورم را خوب میرسانم؟ حرفم این است که درست است! از پله ای بالا رفتیم،و از مانعی عبور. اما هنوز احساس میکنم رضایتی در کار نیست.
میدانی،تو میتوانی همراه با دیگران از مانعی رد بشوی. من میگویم تنهاییت است که نمیخواهد بپذیرد که تو با آدمی که پیش از این بودی فرق کرده ای! .. انگار بین "من"های درونت کشمکشی بوجود آمده باشد!
دنیایی که برای خودت ساخته ای؛با عبورکردن تغییرش میدهی
و جالب است اما احساس میکنم ما حتی گاها به نتوانستن احتیاج داریم!
و این چطور ممکن است؟ سردرنمی آورم!
