به وقتِ تو

جان به‌ جانم کنند، نمی‌توانم بشوم همانی که پیش از تو بودم؛ پس از تو نیز دیگر منی وجود نخواهد داشت که بشود فکری به حالش کرد.

تو، نه از زندگی‌ام که از ریشه‌هایِ بودنم عبور کردی و هرچه از «من» بود، در وجودِ خود گُنجاندی.

و حال اگر روزی نشانیِ مرا از تو گرفتند، بگو سال‌هاست در همان نقطه‌ای جا مانده‌ام که برای اولین بار، تو را «جانِ من» صدا زدم.

از آن روز، زمان برای همه گذشت؛ اما برای من، عقربه‌ها درست همان لحظه از حرکت ایستادند؛ همان لحظه‌ای که نگاهت در نگاه‌ام گره خورد.

ولیکن عجیب است...

آدم می‌تواند تمامِ دنیا را از نو بسازد، اما از نو، «تو» را نه.

می‌گویند انسان به همه‌چیز عادت می‌کند؛ اما نمی‌دانم چرا هیچ‌کس در این بین نگفت که بعضی آدم‌ها، عادت نیستند که نبودشان عادی شود؛ آن‌ها خانه‌اند، و هیچ‌کس به آوارگی عادت نمی‌کند.

اگر هزار بار دیگر هم به دنیا بیایم، باز هم میانِ این همه آدم، بی‌اختیار چشم‌هایم تو را انتخاب خواهند کرد؛ انگار خدا، از همان روزِ نخست، سهمِ قلبِ مرا به نامِ تو نوشته بود.

و اگر عشق، قرار باشد یک بار دیگر از من بپرسد «حاضری همه‌چیزت را از دست بدهی؟»

باز هم بی‌درنگ، تو را انتخاب می‌کنم؛ حتی اگر پایانِ تمامِ دوست داشتن‌ها، دوباره به همین دلتنگی ختم شود.

-این سطرها از اعماق من برخاسته‌اند و زاده‌ی زیستِ درونیِ من‌‌اند.

نه اقتباس، نه تکرار | 𝒫𝒶𝓇𝒾𝒶 𝑀𝑜𝑔ℎ𝒶𝒹𝒶𝓂🕊