روانشناسم گفت فکر کنم راجبهش، که چی حالمو خوب میکنه؟
سوال خوبیه!
چی حالمو خوب میکنه؟ چی باعث میشه احساس رضایت کنم از زندگیم؟
اصلا تا حالا این احساس رو داشتم؟ رضایت از زندگیم؟
فکر میکنم بوده یه وقتهایی، درسته؟ نمیشه نباشه، فقط الان حضور ذهن ندارم.
البته چرا، وقتی حال کسی رو خوب میکنم، وقتی هدیه ای به کسی میدم که نیاز داشته اون چیز رو، وقتی ه کمک میکنم به کسی در مورد کاری، که به هر شکل تسریع میکنه نتیجه رو،وقتی محبتی میکنم به کسی،حمایت میکنم از کسی، این وقتها احساس رضایت میکنم.
و خب اینا برای خودم همنیست هم هست، ثابت کنم من آدم خوبیم، من مثل بقیه نیستم. که واقعیت من اینه.
هوم....
مسئله اینا نیست. بهم گفت دختر خوش قلب. خوش قلبی به چه دردم خورد وقتی کسی برام نموند، موند، حداقل اونایی که من میخواستم بمونن نموندن. آدم های اشتباهی رو برای موندن انتخاب کردم؟ احتمال اینکه من آدم اشتباه اونا بودم بیشتره:) اونی که رفت من نبودم اخه.
اه بحث عوض شد که .پراکندگی ذهنی. سخته ها، یجورایی، حرف زدن، نوشتن حتی از افکارت.
خب از اول، آه نه، یاد کارهای ناتمامم افتادم و دوسشون ندارم.
فکر میکنم الان چیزی که خوشحالم میکنه اینه که بتونم کتابم رو شروع کنم. من خیلی روش فکر میکنم، ولی از شروع یا میترسم یا تنبلم یا شایدم خیلی ساده، فقط بعد نیستم چجوری شروع کنم که اونم برمیگرده به تنبلیم برای خوندن کتابهای مرجعی که کمک میکنه نوشتن رو با اوضاع پیش ببرم. که مثل همه ی عقاید فرا زمینیم، میخواستم که تو هیچ چهار چوبی جا نشه کتابم :/ پس هیچ کتاب و مرجعی از نحوه شروع و کلا اصول نوشتن نخوندم هیچوقت ولی دلیل نمیشد نخرمشون-_-
خودمم گاهی از تناقضم متعجب میشم. تا چه حد میخوای تو هیچ چهار چوبی جا نشی؟ الان خوشحالی که دقیقا هیچ جایی نداری، تو هیچ دسته ای؟
هم اره هم نه.
پ.ن: پیچوندم مبحث اصلی رو، خیلی ریز :)